Γράφει: Ο Σχης (εα) Δημήτριος Κωνσταντινίδης*
Οι Διεθνείς σχέσεις δεν διέπονται από το Διεθνές Δίκαιο αλλά από την ισχύ και από τον φόβο.
Παρόλα αυτά στην Ελλάδα διάφοροι διεθνολόγοι, νομικοί και πολιτικοί μας βομβαρδίζουν καθημερινά από την τηλεόραση με θεωρίες για το Διεθνές Δίκαιο και πώς η Ελλάδα παραμένει πιστή στο Διεθνές Δίκαιο. Στην πράξη όμως ακόμα και ένας πρωτοετής φοιτητής Διεθνών Σχέσεων αντιλαμβάνεται ότι δεν υπάρχει Διεθνές Δίκαιο.
Αυτό που λέμε Διεθνές Δίκαιο γράφτηκε από ανθρώπους που κερδίσανε τον πόλεμο και στην συνέχεια επιβάλανε την δική τους θέληση σε όλους τους άλλους και το ονομάσανε Διεθνές Δίκαιο. Βάλανε και διάφορους ανθρώπους να σπουδάσουν Διεθνές Δίκαιο για να δώσουνε βαρύτητα στον όρο και επέτρεψαν στους αδύναμους να επικαλούνται το Διεθνές Δίκαιο στον ύπνο τους.
Απόδειξη για του λόγου το αληθές αυτό που συνέβη στις 18 Αυγούστου στο Αμπού αλ-Ντουχούρ. Το Ισραήλ λοιπόν πραγματοποίησε οκτώ αεροπορικές επιδρομές στην Αμπού αλ-Ντουχούρ, το οποίο βρίσκεται στη βορειοδυτική Συρία, περίπου 70 χιλιόμετρα από τα τουρκικά σύνορα. Σύμφωνα με τις συριακές αρχές, επλήγησαν ο διάδρομος προσγείωσης και απογείωσης, αποθηκευτικοί χώροι και υπόστεγα, χωρίς να αναφερθούν θύματα. Για ποιο λόγο το Ισραήλ κατέστρεψε αυτή την βάση;
Η παραπάνω στρατιωτική ενέργεια ήταν ένα προληπτικό χτύπημα στην τουρκία, η οποία προσπαθεί να διευρύνει το στρατηγικό της βάθος. Να δημιουργήσει τετελεσμένα όπως έκανε και με την Κύπρο και να απειλήσει το Ισραήλ.
Το Ισραήλ όμως δε είναι Ελλάδα και από ότι φαίνεται δεν στηρίζεται στο Διεθνές Δίκαιο, αλλά στις δικές του δυνάμεις. Το Ισραήλ αφού αρχικά προειδοποίησε την Συρία να μην επιτρέψει την ανάπτυξη τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων στο έδαφος της και αφού η Συρία φάνηκε να μην συμμορφώνεται με τις υποδείξεις, το Ισραήλ αντέδρασε δυναμικά. Κατέστρεψε λοιπόν τις εγκαταστάσεις του Αεροδρομίου που θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν και να υποστηρίξουν τουρκικές δυνάμεις, πριν τουρκικές δυνάμεις εγκατασταθούν και δημιουργήσουν τετελεσμένα. Αυτό είναι Εθνική Στρατηγική σε βάθος και Εθνική Άμυνα χωρίς υπεκφυγές και δικαιολογίες. Πώς αντέδρασε η τουρκία στην εν λόγω επίθεση;
Δεν έκανε απολύτως τίποτα. Ο διευθυντής Επικοινωνίας της τουρκικής προεδρίας Μπουρανετίν Ντουράν δήλωσε : «Είμαστε αρκετά έμπειροι για να μην πέφτουμε στην παγίδα προσώπων όπως ο Νετανιάχου, που επιδιώκουν να υπονομεύσουν την ειρήνη και την σταθερότητα στην περιοχή μας». Με απλά λόγια η τουρκία δείλιασε και ανέκρουσε πρύμναν. Ναι η τουρκία που προκαλεί καθημερινά την Ελλάδα, η τουρκία που προσβάλει καθημερινά την Ελλάδα. Η τουρκία που ανακήρυξε θαλάσσια πάρκα στο Αιγαίο με σκοπό να δημιουργήσει τετελεσμένα και γκρίζες ζώνες. Αυτή η τουρκία έκανε πίσω.
Η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνουν οι τούρκοι είναι η γλώσσα της ισχύος. Και εμείς εδώ και πολλά χρόνια σταματήσαμε να την μιλάμε, επειδή νομίζουμε ότι έχουμε δίκαιο. Δυστυχώς, ο τελευταίος Έλληνας πολιτικός που μελέτησε και όχι απλά διάβασε Θουκυδίδη ήταν ο Ελευθέριος Βενιζέλος.
Το Διεθνές Δίκαιο και ο ρεαλιστής Θουκυδίδης
Αν λοιπόν οι Έλληνες πολιτικοί και Διεθνολόγοι μελετούσαν Θουκυδίδη θα γνώριζαν ότι οι Μήλιοι χρησιμοποίησαν το ίδιο επιχείρημα εναντίον των Αθηναίων. Τους είπαν ότι έχουν δίκαιο και ότι οι θεοί είναι με το μέρος τους. Και τότε οι Αθηναίοι απάντησαν ότι “Δικαιοσύνη μπορεί να υπάρξει μόνο όταν οι αντίπαλοι είναι ισοδύναμοι, εάν αυτό δεν ισχύει. Τότε ο ισχυρός επιβάλει ότι του επιτρέπει η δύναμη του και ο αδύναμος υπομένει ότι του επιβάλει η αδυναμία του.”
Οι υποστηρικτές της Κυβέρνησης θα πουν ότι αγόρασε φρεγάτες Belharra και μαχητικά Rafale. Και ότι ο νυν Υπουργός Εθνικής Αμύνης είναι ο καλύτερος. Σε όλους αυτούς θα πω ότι οπλικά συστήματα αγόρασε και ο Τσοχατζόπουλος. Εθνική Στρατηγική όμως δεν έκανε κανένας. Θα πω ότι, η αγορά και μόνο οπλικών συστημάτων δεν εξασφαλίζει την Εθνική Κυριαρχία. Αν ήταν έτσι τότε δεν θα χρειαζόμασταν Στρατιωτικές Μονάδες. Θα χρειαζόμασταν απλά αποθήκες με όπλα.
Αν ήταν έτσι ο Μεταξάς δεν θα έλεγε όχι, αλλά ναι. Και αυτό γιατί η ιταλική υπεροπλία ήταν παρασάγγας ανώτερη των ελληνικών οπλικών συστημάτων της εποχής. Θέλετε και άλλο ιστορικό παράδειγμα που αποδεικνύει ότι μόνο η αγορά οπλικών συστημάτων δεν εξασφαλίζει ούτε την νίκη,, ούτε την εθνική κυριαρχία;
Όταν στις 20 Μαΐου του 1941, οι Γερμανοί επιτέθηκαν στην Κρήτη με ένα Σώμα Αλεξιπτωτιστών, οι κρητικοί που δεν είχαν ξαναδεί αλεξιπτωτιστή γιατί δεν υπήρχαν στον Ελληνικό Στρατό, τους αποκαλούσαν με διάφορα ονόματα όπως ουρανίτες, κουβαλάδες, κακά πουλιά και διάφορα άλλα. Παρόλα αυτά είχαν την θέληση να πολεμήσουν και πολέμησαν με πέτρες και ξύλα. Η δε ζημία ήταν τόσο μεγάλη που ο ίδιος ο Χίτλερ διέταξε να μην ξανά γίνει τέτοιου είδους επιχείρηση.
Για να πετύχει λοιπόν μια Εθνική Στρατηγική χρειάζεται και θέληση να χρησιμοποιήσεις τα όποια όπλα έχεις. Και αυτή την θέληση όχι μόνο την έχουμε απεμπολήσει αλλά το δηλώσαμε ξεκάθαρα σε όλους τους αντιπάλους μας στο υψηλότερο επίπεδο εξωτερικής πολιτικής που υπάρχει. Δηλώσαμε πως δεν διεκδικούμε τίποτα και σκύψαμε το κεφάλι στον σουλτάνο. Πώς περιμένουμε λοιπόν να μας σεβαστούν οι αντίπαλοι μας;
Από την άλλη πλευρά το Ισραήλ που έχει το μέγεθος περίπου της Πελοποννήσου, απέδειξε έμπρακτα σε όλους ότι είναι αποφασισμένο να υπερασπιστεί με όλα τα μέσα την Εθνική του Κυριαρχία. Επιβλήθηκε σε πλήθος εχθρικών κρατών και επέβαλε την θέληση και την ύπαρξη του. Για αυτό και τους σέβονται όλοι.
Κύριε Πρωθυπουργέ αφήστε κατά μέρος τα ήρεμα νερά στο Αιγαίο γιατί είναι αυταπάτη. Κύριε Υπουργέ της Εθνικής Αμύνης διδαχθείτε από το Ισραήλ. Κύριοι Αρχηγοί των Ενόπλων Δυνάμεων ήρθε η ώρα να αναθεωρήσετε την Εθνική Στρατηγική σε περισσότερο επιθετική και λιγότερο αμυντική. Ήρθε η ώρα να διεκδικήσουμε αντί να απεμπολούμε. Ήρθε η ώρα να κάνουμε Στρατό. Σταματήστε λοιπόν να δικαιολογείστε σαν τραπεζοκόμες και κάντε ισχυρό Στρατό.
*MS National Grand Strategy, NDU Washington D.C
MBA, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας
