by Γράφει: Ο Θάνος Τζήμερος*
Το λατινικό ρητό λέει “προετοιμάσου”. Κάποιες φορές, όμως, δεν αρκεί. Όταν ο πόλεμος δεν μπορεί να αποτραπεί, πρέπει να τον ξεκινήσεις εσύ, όσο ο συσχετισμός δυνάμεων σε ευνοεί. Γιατί, αργότερα, ο αντίπαλος θα “δέσει κόκκαλο”, και τα πράγματα θα δυσκολέψουν πολύ.
Στη δίκη της Νυρεμβέργης o αρχηγός του Γενικού Επιτελείου, στρατηγός Γιοντλ (σελίδα 350 των πρακτικών) αποκάλυψε ότι αν οι Γάλλοι και οι Άγγλοι είχαν επιτεθεί στη Γερμανία, αμέσως μετά την εισβολή της στην Πολωνία, το καθεστώς του Χίτλερ θα κατέρρεε. Εξέφρασε μάλιστα την έκπληξή του για το ότι 110 γαλλικές και βρετανικές μεραρχίες παρέμεναν εντελώς αδρανείς απέναντι σε 23 ελλιπώς εξοπλισμένες γερμανικές μεραρχίες. Την ίδια άποψη εξέφρασαν ο στρατηγός Κάιτελ και αργότερα ο στρατηγός Βεστφάλ, ο οποίος μάλιστα προσδιόρισε το χρονικό διάστημα που θα χρειαζόταν για μια συντριπτική ήττα της Γερμανίας, αν ο πόλεμος είχε ξεκινήσει τότε: μία με δύο εβδομάδες!
Ας πάμε λίγο σ΄ εκείνη την εποχή, διότι η τραγωδία δεν επαναλαμβάνεται ως φάρσα, όπως πίστευε ο Μαρξ. Μπορεί να επαναληφθεί ως μεγαλύτερη τραγωδία. Ο Χίτλερ είχε ήδη προσαρτήσει την Αυστρία (12/3/1938), είχε υποδουλώσει την Τσεχοσλοβακία (15/3/1939) γράφοντας στα παλιά του παπούτσια τη Συμφωνία του Μονάχου (30/9/1938) και είχε ξεκινήσει την επίθεση στην Πολωνία (1/9/1939). Στις 3/9/1939 Γαλλία και Αγγλία κήρυξαν τον πόλεμο στη Γερμανία. Και θα τον κέρδιζαν γρήγορα, αν… πολεμούσαν!
Το πόσο εύκολο ήταν τότε να ηττηθεί η Γερμανία, αποδείχθηκε από την επίθεση των Γάλλων στις 7/9/1939 στο Σάαρλαντ, όταν κατέλαβαν μια μεγάλη λωρίδα γερμανικού εδάφους και άρχισαν να προελαύνουν στη Νότια Γερμανία. Η αντίσταση που συνάντησαν ήταν ελάχιστη, καθώς όλα τα άρματα μάχης και το σύνολο σχεδόν του γερμανικού στρατού ήταν στην Πολωνία. Θα μπορούσαν τότε να βομβαρδίσουν τα εργοστάσια του Ρουρ, που παρήγαν το μεγαλύτερο μέρος του γερμανικού πολεμικού εξοπλισμού και ο Β΄ΠΠ να μην είχε γίνει ποτέ. Όμως, ακόμα κι όταν ενημερώθηκε πως οι Γάλλοι νικούν στα δυτικά του σύνορα, ο Χίτλερ δεν έστειλε στρατεύματα από την Πολωνία, προς απώθησή τους. Ήταν σίγουρος ότι οι Γάλλοι δεν θα προχωρούσαν. Τους είχε “ζυγίσει” στις προηγούμενες συναντήσεις του μαζί τους και είχε καταλάβει ότι ήταν δειλοί και αναποφάσιστοι. Έπεσε διάνα. Μόλις υποτάχθηκε η Πολωνία, ο Γάλλος αρχιστράτηγος Γκαμελέν διέταξε, στις 21/9/1939, τα στρατεύματά του να αποχωρήσουν από τη Γερμανία.
Από τότε, μέχρι τις 10 Μαΐου 1940, που τα πάντσερ άναψαν τις μηχανές για την επίθεση στις Κάτω Χώρες και τη Γαλλία, ο πόλεμος έμενε στα χαρτιά. Πέρασαν 8 μήνες φιλειρηνικών ευχών και απραξίας! Τέτοιας απραξίας, που αυτή η περίοδος έγινε γνωστή διεθνώς ως “Phoney War” (ψεύτικος πόλεμος). Οι Γάλλοι την λένε “Drôle de guerre” (αστείος πόλεμος) και οι Γερμανοί “Sitzkrieg” (καθιστός πόλεμος). Όλοι ήθελαν να πιστεύουν ότι η κατακτητική μανία του Χίτλερ ξεθύμανε και θα σταματούσε εκεί.
“Δεν θα σταματήσει”, έλεγε ο Τσώρτσιλ, τότε πολιτικός προϊστάμενος του Βρετανικού Ναυτικού (Πρώτος Λόρδος του Ναυαρχείου). Αλλά ήταν μόνος του. Ο Βρετανός πρέσβυς στο Βερολίνο Sir Nevile Meyrick Henderson, πίεζε για αποδοχή των απαιτήσεων της Γερμανίας. Ο ομόλογός του στο Παρίσι, σερ Έρικ Φιπς, έγραφε προς το Λονδίνο στις 24 Σεπτεμβρίου 1938, λίγο πριν Άγγλοι και Γάλλοι αποφασίσουν στο Μόναχο τον ακρωτηριασμό της Τσεχοσλοβακίας (ερήμην της) και την παράδοση της Σουδητίας στους Ναζί, στο πλαίσιο της πολιτικής κατευνασμού: “Ό,τι καλύτερο υπάρχει στη Γαλλία είναι εναντίον του πολέμου, σχεδόν με κάθε τίμημα. […] Πιστεύω επομένως ότι η Κυβέρνησή μας πρέπει να συνειδητοποιήσει πόσο επικίνδυνο είναι ακόμα και να φαίνεται ότι ενθαρρύνει τη μικρή, αλλά θορυβώδη και διεφθαρμένη, πολεμική ομάδα (small, but noisy and corrupt, war group) εδώ.” Αυτή η ομάδα ήταν ο κεντροδεξιός Paul Reynaud, Υπουργός Οικονομικών, και ο συντηρητικός Georges Mandel, Υπουργός Αποικιών (δολοφονήθηκε το 1944 από παραστρατιωτικούς της κυβέρνησης του Βισύ). Μαζί τους ήταν ο Βρετανογάλλος στρατηγός Spears και μία εξαιρετικά διορατική δημοσιογράφος, η Geneviève Tabouis, που προειδοποιούσε για τις προθέσεις του Χίτλερ από το 1933, προβλέποντας με εκπληκτική ακρίβεια τις επόμενες κινήσεις του. Τρεις κι ο κούκος. Η κοινή γνώμη έκλεινε τα αυτιά της. Είχαν περάσει μόλις 20 χρόνια από τη λήξη του Α΄ΠΠ πολέμου. Η Γαλλία είχε 1.400.000 νεκρούς. Ποιος ήθελε επανάληψη της ανθρωποσφαγής;
Και οι ηγέτες των δύο χωρών ήταν σφόδρα “ειρηνιστές”: ο πρωθυπουργός, Τσάμπερλαιν, και ο υπουργός Εξωτερικών, Λόρδος Χάλιφαξ, της Μεγάλης Βρετανίας, ο Νταλαντιέ, πρωθυπουργός, και ο Μπονέ, υπουργός Εξωτερικών, της Γαλλίας. Ακόμα και ο Γάλλος αρχιστράτηγος, Γκαμελέν ήταν υπέρ της αποφυγής του πολέμου με κάθε τρόπο. Ήλπιζαν ότι οι οικονομικές κυρώσεις και ο χρόνος θα διάβρωναν εκ των έσω το καθεστώς των Ναζί. Μιλούσαν για “νίκη χωρίς μάχη”. Προέβαλαν την πολιτική του κατευνασμού ως συνετή και υπεύθυνη. Επέκριναν, όσους πίεζαν για επιθετική δράση εναντίον της Γερμανίας, ως πολεμοχαρείς. Το κυρίαρχο δόγμα της Γαλλίας το εξέφραζαν οι “πουρκουάδες”. “Μourir pour Dantzig;” (Να πεθάνουμε για το Ντάντσιχ;) ήταν ο τίτλος του διάσημου άρθρου του Marcel Déat, σοσιαλιστή βουλευτή και μετέπειτα συνεργάτη των Γερμανών, που κατηγορούσε όσους ήθελαν πόλεμο ως ανεύθυνους “που στέλνουν τους Γάλλους να πεθάνουν για τα ξένα συμφέροντα”. Σας θυμίζει κάτι;
Διαπρύσιοι επικριτές του πολέμου ήταν και τα κομμουνιστικά κόμματα της Δύσης, που έκαναν ό,τι έλεγε η καθοδήγηση από τη “μαμά” ΕΣΣΔ. Όταν ανέλαβε την εξουσία ο Χίτλερ, ήταν εναντίον του. Όταν Χίτλερ και Στάλιν τακίμιασαν (Σύμφωνο Ρίμπεντροπ – Μολότοφ, Αύγουστος 1939) και καταβρόχθισαν παρέα την Πολωνία, οι κομμουνιστές της Δύσης το γύρισαν και έριχναν την ευθύνη στους Άγγλους και Γάλλους “ιμπεριαλιστές” που… ξεκίνησαν τον “πόλεμο των καπιταλιστών”! Το Κ.Κ. Γαλλίας (PCF) αρνήθηκε να υποστηρίξει την εθνική άμυνα, κάλεσε για “ειρήνη” με τον Χίτλερ, και οργάνωνε δολιοφθορές σε γαλλικά εργοστάσια όπλων! Ο Νταλαντιέ το έθεσε εκτός νόμου και συνέλαβε δεκάδες βουλευτές και στελέχη του. Το Κομμουνιστικό Κόμμα των ΗΠΑ (CPUSA – Communist Party USA) αντιτάχθηκε σε οποιαδήποτε αμερικανική βοήθεια για “να κρατήσουμε την Αμερική μακριά από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο”.
Τι κατάφεραν όλοι αυτοί οι “αγαπούληδες” της Δύσης; Έδωσαν χρόνο στον Χίτλερ να προετοιμασθεί, να εξοπλισθεί και να οργανώσει την κεραυνοβόλα κατάληψη της Γαλλίας με την ιστορική παράκαμψη της γραμμής Μαζινό μέσω του δάσους των Αρδεννών. Τη συνέχεια την ξέρουμε.
Η συνέχεια που δεν ξέρουμε είναι αυτή του πολέμου του Ισραήλ και των ΗΠΑ με το Ιράν. Οι αναλογίες του Ιράν των μουλάδων με τη Γερμανία του Χίτλερ είναι πολύ μεγάλες, μολονότι η στρατηγική τους είναι διαφορετική.
Όταν το ισλαμικό ιερατείο κατέλαβε την εξουσία το 1979, ξεκαθάρισε ποια είναι τα σχέδιά του για το Ισραήλ: να το σβήσει από τον χάρτη. Ούτε συμφωνίες, ούτε δύο κράτη, ούτε ειρηνευτικές διαδικασίες. Το Ιράν του Σάχη είχε στενές σχέσεις με το Ισραήλ. Ο Χομεϊνί τις έκοψε “μαχαίρι” και παρέδωσε την πρεσβεία του Ισραήλ στην PLO του Αραφάτ. Το Ισραήλ χαρακτηρίστηκε “Μικρός Σατανάς” (ο “Μεγάλος Σατανάς” είναι οι ΗΠΑ). Σε ομιλίες και συνεντεύξεις του είχε δηλώσει επανειλημμένα πως το Ισραήλ είναι “καρκινικός όγκος” που πρέπει να εξαλειφθεί και είχε καλέσει μουσουλμανική πανστρατιά εναντίον του. “Πρέπει όλοι να σηκωθούμε και να καταστρέψουμε το Ισραήλ.” “Κάθε μουσουλμάνος πρέπει να οπλιστεί εναντίον του Ισραήλ.” Γι’ αυτό, το Ιράν καταδίκασε την ειρήνη που συνήψε το Ισραήλ με την Αίγυπτο και τις Συμφωνίες του Όσλο (1993). Ο διάδοχός του, Χαμενεΐ, το 2014 δημοσίευσε σχέδιο 9 σημείων για την “εξάλειψη του Ισραήλ”. Το 2015 δήλωσε ότι “το Ισραήλ σε 25 χρόνια δεν θα υπάρχει”. Και οργάνωσε την επίθεση της Χαμάς στις 7/10 για να εμποδίσει την επικείμενη προσχώρηση της Σαουδικής Αραβίας στις “Συμφωνίες του Αβραάμ”, που θα ήταν “το μεγαλύτερο ιστορικό deal από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου”, όπως το χαρακτήρισε ο διάδοχος του θρόνου της Σαουδικής Αραβίας, Mohammed bin Salman.
Αυτό θα ήταν καταστροφικό για το Ιράν. Θα έχανε την ιδεολογική ηγεμονία στον μουσουλμανικό κόσμο και την ταυτότητα του προστάτη των Παλαιστινίων. Εσωτερικά έγγραφα της Χαμάς (που βρέθηκαν από τον IDF και δημοσιοποιήθηκαν από την Wall Street Journal) δείχνουν ότι ο συντονιστής της 7/10, Γιαχία Σινουάρ, υποστήριζε, λίγες μέρες πριν την επίθεση, ότι χρειαζόταν μια “ασυνήθιστη ενέργεια” για να ματαιωθεί η εξομάλυνση των σχέσεων Σαουδικής Αραβίας – Ισραήλ. Η επίθεση πέτυχε ακριβώς αυτό: πάγωσε τις διαπραγματεύσεις για μήνες ή και χρόνια.
Γιατί τέτοιο μένος για το Ισραήλ; Ιράν και Ισραήλ δεν έχουν κοινά σύνορα, ούτε ανταγωνίζονται μεταξύ τους σε κάποιον τομέα της τεχνολογίας, της παραγωγής ή του εμπορίου. Το Ιράν, 75 φορές μεγαλύτερο από το Ισραήλ και πολύ πλούσιο σε φυσικούς πόρους, θα μπορούσε απλώς να αγνοεί την ύπαρξη του “λιλιπούτειου”, χωρίς κανέναν φυσικό πόρο, Ισραήλ. Όμως το Ιράν “χρειάζεται” το Ισραήλ. Δαιμονοποιώντας το, οι μουλάδες προωθούν τη στρατηγική τους για την παγκόσμια ηγεσία στο σιιτικό στρατόπεδο και για εξαγωγή της Ισλαμικής Επανάστασης και του θεοκρατικού συστήματος διακυβέρνησης.
Κι επειδή το Ιράν δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί απ’ ευθείας με το Ισραήλ, χρηματοδοτεί, εκπαιδεύει και εξοπλίζει δεκάδες τρομοκρατικές οργανώσεις στην περιοχή, και σε άλλα μέρη του κόσμου, πολεμώντας διά πληρεξουσίων – αντιπροσώπων (proxies). Το 2020, το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ εκτίμησε ότι το Ιράν έδινε 700 εκατομμύρια δολάρια ετησίως στη Χεζμπολάχ (σημαίνει: το κόμμα του Αλλάχ), που είχε γίνει ο πιο βαριά οπλισμένος μη κρατικός παράγοντας στον κόσμο, με τουλάχιστον 130.000 πυραύλους και ρουκέτες! Εκτός από τη Χαμάς (πλήρες όνομα: Κίνημα Ισλαμικής Αντίστασης), τη Χεζμπολάχ και τους Χούθι (επίσημο όνομα: Ανσάρ Αλλάχ, δηλαδή υποστηρικτές του Αλλάχ), το Ιράν έχει ένα ευρύτερο δίκτυο proxies που χτίστηκε από το 1980 και περιλαμβάνει ένοπλες ομάδες στο Ιράκ (Popular Mobilization Forces (PMF / Hashd al-Shaabi), στη Συρία (από την οποία μέχρι την πτώση του Άσαντ περνούσε ο “διάδρομος” ανεφοδιασμού προς τη Χεζμπολάχ), στο Αφγανιστάν, στο Πακιστάν, στο Μπαχρέιν, στην Παλαιστίνη (Palestinian Islamic Jihad, εκτός από τη Χαμάς) στην Αφρική, ακόμα και στη Λατινική Αμερική. Η δραστηριότητα του Ιράν, ειδικά σε Αφρική και Αμερική, χρησιμεύει για άντληση πόρων από ναρκωτικά, ξέπλυμα χρήματος, λαθρεμπόριο και παράκαμψη των οικονομικών κυρώσεων. Στη Νιγηρία, το Islamic Movement in Nigeria (IMN) που ιδρύθηκε από τον σιίτη κληρικό Ibrahim Zakzaky (σπούδασε στο Ιράν και εμπνεύστηκε από την Επανάσταση του Χομεϊνί) προωθεί ιρανικού τύπου ισλαμικό κράτος, ορκίζεται πίστη στον Ανώτατο Ηγέτη του Ιράν και έχει λάβει χρηματοδότηση, εκπαίδευση, όπλα και ιδεολογική καθοδήγηση από το Ιράν. Στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, δημιούργησε τη Saraya Zahra για επιθέσεις εναντίον αμερικανικών συμφερόντων στην περιοχή. Το κίνημα “Πολισάριο” στη Δυτική Σαχάρα που διεκδικεί ανεξαρτησία από το Μαρόκο στηρίζεται και εξοπλίζεται από το Ιράν, και γι’ αυτόν τον λόγο το Μαρόκο διέκοψε διπλωματικές σχέσεις με το Ιράν το 2018.
Επιπλέον, οι μουλάδες έχουν δημιουργήσει ένα πολυπλόκαμο και πολυδαίδαλο σύστημα από επιχειρήσεις, τράπεζες, εκπαιδευτικά ιδρύματα, φιλανθρωπικές οργανώσεις και δήθεν πολιτιστικούς οργανισμούς που διαχειρίζονται τα logistics της θρησκευτικής τρομοκρατίας και επιπλέον κατευθύνουν χρηματορροές σε τσέπες πανεπιστημιακών, think tanks, δημοσιογράφων, πολιτικών και διαμορφωτών της κοινής γνώμης στην Ευρώπη και την Αμερική. Όπως αποκαλύπτεται από χιλιάδες έγγραφα εσωτερικής επικοινωνίας (που δημοσιοποιήθηκαν από το Semafor και το Iran International), το ιρανικό υπουργείο Εξωτερικών, γύρω στο 2014, δημιούργησε την Υπηρεσία Iran Experts Initiative (IEI), με σκοπό να κρατάει ζεστούς, με το γνωστό… καύσιμο, δυτικούς πανεπιστημιακούς και αναλυτές για να προωθούν τις θέσεις του. Μέλη του δικτύου ζητούσαν καθοδήγηση από την Τεχεράνη, έστελναν άρθρα για επεξεργασία & έγκριση και αρθρογραφούσαν υπέρ του Ιράν χωρίς να φαίνεται ο συντάκτης!
Όμως αυτά δεν απασχολούν τις ειδήσεις. Η διάβρωση των δυτικών θεσμών από την ισλαμική διείσδυση δεν είναι “πιασάρικο” θέμα για πρωτοσέλιδα. Η υπόθεση του πολιτικού επιστήμονα Kaveh Afrasiabi στη Μασαχουσέτη, που συνελήφθη το 2021 από το FBI με την κατηγορία ότι δρούσε ως μη δηλωμένος αμειβόμενος πράκτορας του Ιράν ενώ παρουσιαζόταν ως “ανεξάρτητος αναλυτής”, δεν υπάρχει ούτε ως μονόστηλο στα ελληνικά ΜΜΕ. (Για την ιστορία: ο Αφρασιάμπι δεν δικάστηκε ποτέ. Στις 18 Σεπτεμβρίου 2023, στο πλαίσιο συμφωνίας μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν με την μεσολάβηση του Κατάρ, με απελευθέρωση 5 Αμερικανών από το Ιράν και “ξεπάγωμα” ιρανικών περιουσιακών στοιχείων 6 δισ. δολαρίων, ο Πρόεδρος Μπάιντεν του έδωσε χάρη. Παρέμεινε στις ΗΠΑ και τώρα καταφέρεται κατά των μουλάδων.)
Τα αριστεροκρατούμενα λαϊκιστικά ελληνικά ΜΜΕ προωθούν την εικόνα ενός “αντιιμπεριαλιστικού” Ιράν, που, τέλος πάντων, έχει τις “ιδιαιτερότητές” του, αλλά πρέπει να το σεβόμαστε, επειδή μάχεται εναντίον των γιάνκηδων που θέλουν να ελέγξουν τον κόσμο, καταπατώντας τη “διεθνή νομιμότητα”. Η πραγματικότητα είναι ακριβώς η αντίθετη! Ακόμα κι αν ήταν δυνατόν να αγνοήσουμε τις δεκάδες χιλιάδες νεκρών των πρόσφατων διαδηλώσεων, τις μαζικές ετήσιες εκτελέσεις αντικαθεστωτικών από τους χασαπομουλάδες και τη βάναυση συμπεριφορά της Αστυνομίας Ηθών στις Ιρανές, που προσβάλλουν κάθε έννοια ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το Ιράν είναι ο πάγιος επιτιθέμενος στο Ισραήλ και στη Δύση και προσπαθεί με κάθε τρόπο να αυξήσει την επιρροή του ως περιφερειακή και ιμπεριαλιστική ταυτόχρονα δύναμη, με τελικό στόχο να καταστεί “πυρηνικός παίκτης” που θα ελέγχει και τους θαλάσσιους εμπορικούς δρόμους. Φανταστείτε να αποκτήσουν οι μουλάδες πυρηνικά και να κρατούν τα κλειδιά, εκτός του Περσικού Κόλπου, και της εισόδου της Ερυθράς Θάλασσας, δηλαδή του Σουέζ, με μια Υεμένη προτεκτοράτο τους. Και φανταστείτε ένα πρωί να μάθουμε (αν επιβιώσουμε) ότι βομβάρδισαν ξαφνικά με πυρηνικά το Ισραήλ και το έσβησαν από τον χάρτη.
Αν ήσουν εσύ στη θέση του Νετανιάχου, τι θα έκανες; Θα περίμενες με σταυρωμένα χέρια, ομνύοντας στη διεθνή νομιμότητα, την οποία η άλλη πλευρά καταπατά απροκάλυπτα εδώ και σχεδόν 50 χρόνια; 40.000 ρουκέτες και πυραύλους εκτόξευσαν οι proxies του Ιράν, Χεζμπολάχ και Χαμάς κατά του Ισραήλ από το 2000 μέχρι την κτηνωδία της 7/10. Όχι κατά στρατηγικών στόχων, αλλά κατά αμάχων, σκοτώνοντας ακόμα και παιδιά που έπαιζαν αμέριμνα ποδόσφαιρο.
Πώς λύνεται αυτό το πρόβλημα; Με την ανατροπή των μουλάδων. Όπως, μόνο με την ανατροπή του Χίτλερ η Γερμανία θα έπαυε να είναι ναζιστική. Υπάρχει άλλος τρόπος; Όχι! Κανένας! Η κατάπαυση του πυρός χωρίς καθεστωτική αλλαγή θα επέτρεπε απλώς στους Ιρανούς να ξαναγεμίσουν τις αποθήκες όπλων της Χεζμπολάχ και των Χούθι. Η ιστορία δείχνει ότι ολοκληρωτικά καθεστώτα με υπερόπλα δεν γίνονται πιο μετριοπαθή. Γίνονται πιο επικίνδυνα. Ο πόλεμος με το Ιράν δεν είναι “περιφερειακός”. Είναι υπαρξιακός για το Ισραήλ, στρατηγικός για τις ΗΠΑ και οικονομικός για ολόκληρο τον κόσμο. Προς το παρόν, διότι σε μερικές δεκαετίες θα γίνει υπαρξιακός και για τον κόσμο. Δεν είναι, όμως, εύκολη επιχείρηση όπως ήταν η σύλληψη του Μαδούρο. Οι μουλάδες έχουν βαθιά ερείσματα σε θεσμικά όργανα που δημιούργησαν, όπως οι Φρουροί της Επανάστασης. Αυτοί, σε περίπτωση πτώσης του καθεστώτος θα χάσουν τα πάντα, ακόμα και τη ζωή τους, γι’ αυτό είναι αποφασισμένοι να πολεμήσουν μέχρις εσχάτων. Όμως, η αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν είναι η μόνη λύση που εξασφαλίζει ότι ο πόλεμος θα τελειώσει οριστικά και δεν θα ξαναρχίσει σε λίγα χρόνια, πιο αιματηρός και πιο επικίνδυνος.
Ευτυχώς το έχει καταλάβει ο Νετανιάχου. Δυστυχώς δεν το έχουν καταλάβει οι “Μπονέ” του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. Ούτε και οι περισσότεροι πολίτες της. Οι Ευρωπαίοι δεν έχουν ξεχάσει μόνο το τι σημαίνει πολεμική δράση. Έχουν ξεμάθει στη στέρηση. Φανταστείτε έναν Τσώρτσιλ που θα υποσχόταν σήμερα στον καλοζωισμένο Ευρωπαίο, “αίμα, μόχθο, δάκρυα και ιδρώτα”. Σε πόσα δευτερόλεπτα θα έπεφτε η κυβέρνησή του; Το ερώτημα δεν περιορίζεται στην πρόσφατη κρίση. Είναι υπαρξιακού χαρακτήρα. Τι μέλλον μπορεί να έχει μια κοινωνία με τόση δυσανεξία στο “ζόρισμα”; Πώς μπορούμε να υπερασπιστούμε την ταυτότητα και τον πολιτισμό μας απέναντι σε όσους εχθρούς μάς απειλούν, είτε εξωτερικούς είτε εσωτερικούς, όταν δεν είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε το παραμικρό; Ποιες στρατηγικές επιλογές έχουμε όταν επιδιώκουμε την ειρήνη με κάθε κόστος, ενώ ο αντίπαλος μας έχει “ζυγίσει” ως δειλούς κι αναποφάσιστους;
Κι αντί να είμαστε ευγνώμονες στους στρατούς και τους λαούς του Ισραήλ και των ΗΠΑ, τους μόνους του δυτικού κόσμου που παραλαμβάνουν φέρετρα σκεπασμένα με τη σημαία, τους κατηγορούμε γιατί με τη δήθεν “απερίσκεπτη” πρωτοβουλία τους διαταράσσουν τη διεθνή ειρήνη. Μια χαρά ήμασταν στην εθελοτυφλία μας! Τι θέλατε τώρα και το ξεκινήσατε όλα αυτό; Και βρίσκουμε επιχείρημα για την κιοτίδικη, ντροπιαστική στάση μας, το ότι δεν υπήρξε προηγουμένως ενημέρωση των ηγετών του ΝΑΤΟ! Φανταστείτε να ρωτούσε ο μπαρουτοκαπνισμένος γκραν μετρ της πολιτικοστρατιωτικής σκακιέρας, Νετανιάχου, τα ψοφοδεή παιδαρέλια της Ε.Ε., και να έμπαινε η επίθεση στο στρατηγείο του Χαμενεΐ σε… δημόσια διαβούλευση. Τι λες Εμμάνουελ, τι λες Πέδρο, τι λες Ούρσουλα, να βομβαρδίσουμε το προεδρικό μέγαρο; Να σκοτώσουμε τον Ανώτατο Πνευματικό Χασάπη; Τι λέτε, να αφήσουμε το Ιράν να γίνει πυρηνική δύναμη και να μας αφανίσει ή να το χτυπήσουμε τώρα που έχουμε το πάνω χέρι;
Αυτά δεν είναι ερωτήματα για τη χορωδία των καστράτων της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ. Οι ηγετίσκοι της γηραιάς και παρηκμασμένης ηπείρου μας, τραγουδώντας εμμονικά με τη λεπτή φωνούλα τους “είμαστε με την ειρήνη”, στρώνουν το χαλί στον αφανισμό μας, όπως ο Νταλαντιέ και ο Τσάμπερλαιν το 1939. Ευτυχώς που κάποιοι άλλοι είναι πραγματικά με την ειρήνη. Και ξεκίνησαν τον πόλεμο. Ελπίζω και να τον τελειώσουν, όπως πρέπει.
* Ο Θάνος Τζήμερος είναι επιχειρηματίας, πρώην πρόεδρος της “Δημιουργίας Ξανά”
