Γράφει: Ο Σχης (εα) Δημήτριος Κωνσταντινίδης*

Πόσο φρόνιμη είναι η καταστροφή εθνικών υποδομών;

Ας υποθέσουμε ότι είμαι ο Αρχηγός του τουρκικού Στρατού και αποφασίζω να επιτεθώ στην Ελλάδα. Η εντολή που θα δώσω στην Αεροπορία θα είναι να προσβάλει τα Ελληνικά στρατιωτικά αεροδρόμια, τα λιμάνια και τις ενεργειακές υποδομές.

Έτσι το εργοστάσιο παροχής ηλεκτρικής ενέργειας στην Πτολεμαΐδα και την ευρύτερη περιοχή της Κοζάνης, θα αποτελούσε στόχο προτεραιότητας. Γιατί όμως οι εθνικές υποδομές ενός κράτους αποτελούν στόχο προτεραιότητας;

Ακόμα και οι ατομικές βόμβες που έπεσαν στην Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι της Ιαπωνίας δεν κατόρθωσαν να σκοτώσουν όλους τους κατοίκους της Ιαπωνίας. Αυτό που κατόρθωσαν να κάνουν ήταν να κάμψουν την θέληση του λαού περεταίρω αντίσταση, που είναι και ο στρατηγικός σκοπός κάθε πολέμου. Πώς λοιπόν ο αντίπαλος θα κατορθώσει να λυγίσει την θέληση του λαού χωρίς την χρήση πυρηνικών;

Θα του στερήσει την δυνατότητα να ανεφοδιαστεί από τα λιμάνια και θα του στερήσει την ενέργεια για να κάνει την διαβίωση του όσο το δυνατόν δυσκολότερη. Για αυτό το εργοστάσιο στην Πτολεμαΐδα αποτελεί προσχεδιασμένο στόχο από την περίοδο της ειρήνης.

Στην χώρα όμως της φαιδράς πορτοκαλέας καταστρέφουμε μόνοι μας τις εθνικές υποδομές για να διευκολύνουμε τον εχθρό να πετύχει τους στόχους του. Μα θα πουν οι υποστηρικτές της κυβέρνησης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μας υποχρέωσε να το κάνουμε και εξάλλου τα μηχανήματα αυτά ήταν απαρχαιωμένα και δεν συνέφερε η διατήρηση τους. Και άλλα πολλά όμορφα και εντυπωσιακά κούφια λόγια. Πάμε όμως να δούμε γιατί αυτά τα επιχειρήματα δεν στέκουν στην κοινή λογική.

Το 1999 σαν νεαρός Ίλαρχος επισκέφθηκα με την Σχολή Τεθωρακισμένων τον ναύσταθμο της Σαλαμίνας. Εκεί μας παρουσίασαν τον αριθμό των φρεγατών και των υποβρυχίων που περιπολούσαν το Αιγαίο. Τους ρώτησα λοιπόν εάν αυτός ο αριθμός ήταν ικανός. Ένας συμμαθητής μου τότε με ρώτησε, “Γιατί εάν είχαμε περισσότερα θα μας πείραζε;”. Η ερώτηση αυτή πέραν του ότι με προβλημάτισε, με έκανε να συνειδητοποιήσω την αξία της εφεδρείας.

Δεν έχει σημασία πόσα οπλικά συστήματα έχεις, αυτό που έχει σημασία είναι πόσο γρήγορα μπορείς να αντικαταστήσεις κατεστραμμένα οπλικά συστήματα ή πόσο γρήγορα μπορείς να τα επισκευάσεις. Με απλά λόγια τι εφεδρείες έχεις για να ανταποκριθείς στις απαιτητικές ανάγκες του πολέμου σε προσωπικό και μέσα.

Πόσο γρήγορα μπορεί το κράτος να ανταποκριθεί σε καταστροφές εθνικών υποδομών

Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τις στρατηγικές εθνικές υποδομές. Πόσο γρήγορα μπορεί το έθνος να ανταποκριθεί σε ένα βομβαρδισμένο στρατιωτικό αεροδρόμιο και να επισκευάσει ταχέως τον διάδρομο ή τα αεροπλάνα;

Πόσο γρήγορα μπορεί να χρησιμοποιήσει ένα εφεδρικό σύστημα για να ρευματοδοτήσει την χώρα; Εδώ λοιπόν έρχεται η τεράστια σημασία των εκσκαφέων που απερίσκεπτα κατέστρεψε με εκρηκτικά η ίδια η Ελληνική Κυβέρνηση προκειμένου να μην μπορούν να ξανά χρησιμοποιηθούν ποτέ.

Σε μια κρίσιμη στιγμή είτε αυτή αφορά την οικονομία είτε την άμυνα η χώρα μπορούσε να χρησιμοποιήσει εφεδρικά συστήματα για να καλύψει τις ανάγκες τις. Για να συνειδητοποιήσουμε την σημασία της εφεδρείας θα χρησιμοποιήσω ένα ακόμα παράδειγμα τουρκικής διπλωματίας.

Μερικές δεκαετίες πριν και συγκεκριμένα το 1990 υπογράφτηκε στο Παρίσι, μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας, η συμφωνία για την μείωση των συμβατικών εξοπλισμών. Η συμφωνία αυτή προέβλεπε οροφή οπλικών συστημάτων για κάθε κράτος. Η χώρα μας τότε επωφελήθηκε αρκετά και αντικατέστησε μεγάλο μέρος παλαιών οπλικών συστημάτων με καινούργια, τα οποία παρέλαβε από άλλα νατοϊκά κράτη, καταστρέφοντας παλαιότερα συστήματα.

Το ίδιο έκανε και η τουρκία. Με μία μικρή διαφορά. Η τουρκία κατόρθωσε να θέσει μια μεγάλη περιοχή στα νοτιοανατολικά της χώρας εκτός της συμφωνίας με την δικαιολογία της κουρδικής απειλής. Έτσι μέσα σε αυτή την περιοχή αποθήκευσε εφεδρείες που δεν μπορούσαν να επιθεωρηθούν από άλλα κράτη. Αποτέλεσμα η τουρκία ανά πάσα στιγμή μπορούσε να χρησιμοποιήσει αυτή την εφεδρεία όταν οι περιστάσεις το απαιτούσαν.

Και η Ελλάδα θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο στην Πελοπόννησο, αλλά δεν το έκανε. Τι θα μας πείραζε δηλαδή εάν είχαμε δύο επιλαρχίες άρματα παλαιάς τεχνολογίας σαν εφεδρία.

Μα θα πουν κάποιοι, σήμερα ανήκουμε στην Ευρώπη, σε περίπτωση σύγκρουσής με την τουρκία η Ευρώπη θα μας υποστηρίξει. Το 1922 η Ελλάδα ανήκε στην τότε Ευρωπαϊκή Ένωση την Ανταντ. Παρόλα αυτά τα συμμαχικά καράβια έξω από το λιμάνι της Σμύρνης απλά παρατηρούσαν την Σμύρνη να καίγεται και δεν έκαναν τίποτα.

Πρόσφατα δε, όταν η χώρα μας ήταν στην άκρη του γκρεμού έτοιμη να χρεοκοπήσει, ήταν η Ευρωπαϊκή Ένωση που μας ανάγκασε να υπογράψουμε τρία μνημόνια και δέσμευσε οικονομικά την Ελλάδα για τα επόμενα 100 χρόνια.

Με απλά λόγια όποιος δεν έχει νύχια να ξυστεί μόνο του, δεν τον ξύνει κανένας. Όποιος δεν έχει εθνική ισχύ και εθνικές υποδομές, να μην περιμένει από κανέναν να τον βοηθήσει.

Κύριε Υπουργέ της Εθνικής Αμύνης και Κύριε Πρωθυπουργέ, Εθνική Άμυνα δεν είναι μόνο οι Ένοπλες Δυνάμεις. Εθνική Άμυνα είναι η γενικότερη δυνατότητα του κράτους να ανταποκριθεί σε μια εχθρική ενέργεια και είναι συνισταμένη της εθνικής οικονομίας, του εδάφους, του πληθυσμού, της τεχνολογίας και ασφαλώς των Ενόπλων Δυνάμεων.

Με την ενέργεια σας αυτή μειώσατε, ελπίζω οχι εσκεμένα, την δυνατότητα της χώρας να ανταπεξέλθει σε μια δύσκολη στιγμή. Καλές οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας αλλά χωρίς μια σταθερή πηγή ενέργειας που δεν εξαρτάται από τις καιρικές συνθήκες δεν μπορούμε να έχουμε ούτε επάρκεια, ούτε και ισχυρή οικονομία αλλά ούτε και Εθνική Άμυνα.