by Γράφει: Ο Δημήτρης Απόκης*
Οι εικόνες απο την Γαλλία δείχνουν το ζοφερό μέλλον της Ευρώπης
Είναι η προβλέψιμη, βίαιη συγκομιδή δεκαετιών προοδευτικής μεταναστευτικής πολιτικής, εσκεμμένης τύφλωσης απέναντι στο ριζοσπαστικό Ισλάμ και της ρητής πολιτικής συμμαχίας ανάμεσα στην ακραία αριστερά και μη αφομοιωμένους πληθυσμούς από τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή.
Ότι ξεκίνησε ως μαθητικές κινητοποιήσεις στα μέσα Σεπτεμβρίου 2026 έχει εκφυλιστεί σε πανεθνικούς εμπρησμούς, λεηλασίες, επιθέσεις στην αστυνομία και συστηματικό κάψιμο σχολείων — των ίδιων ιδρυμάτων που οι διαδηλωτές ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται.
Ολόκληροι δρόμοι στο Παρίσι καταστράφηκαν. Αυτοκίνητα κάηκαν. Καταστήματα λεηλατήθηκαν. Τουριστικά γραφεία και αστυνομικά κτίρια βανδαλίστηκαν. Αυτό δεν είναι πολιτική ανυπακοή. Είναι οργανωμένη περιφρόνηση προς το γαλλικό κράτος και τους ανθρώπους που ακόμη πιστεύουν ότι ζουν σε ένα κράτος.
- Οι γαλλικές μυστικές υπηρεσίες και οι επί τόπου αναφορές έχουν καταγράψει την ταχεία κατάληψη του κινήματος. Στοιχεία της άκρας αριστεράς, ιδίως αυτά που συνδέονται με τη La France Insoumise του Ζαν-Λυκ Μελανσόν, και ριζοσπαστικοποιημένοι νέοι από τα banlieues μετέτρεψαν τα αιτήματα για περισσότερους δασκάλους και καλύτερα κτίρια σε κάτι πολύ πιο συνεκτικό: επίθεση στην ίδια τη Γαλλική Δημοκρατία.
Οι παλαιστινιακές σημαίες ήταν εμφανείς. Συνθήματα και σύμβολα εξύμνησαν ή αναφέρθηκαν σε ισλαμιστές τρομοκράτες όπως ο Μοχάμεντ Μερά.
Σχολεία κάηκαν — περισσότερα από είκοσι σύμφωνα με ορισμένες μετρήσεις — δάσκαλοι δέχθηκαν επιθέσεις και, σε τουλάχιστον μία αναφερθείσα περίπτωση, περιλούστηκαν με βενζίνη.
Διευθυντές σχολείων, πυροσβέστες και δημοσιογράφοι δέχθηκαν επιθέσεις. Ένας μαθητής έχασε το χέρι του αφού σήκωσε χειροβομβίδα της αστυνομίας. Αυτές δεν είναι πράξεις πολιτών που ζητούν καλύτερες δημόσιες υπηρεσίες.
- Είναι πράξεις πληθυσμών που ποτέ δεν αποδέχθηκαν το κοσμικό, φιλελεύθερο, ατομιστικό συμβόλαιο της κοινωνίας υποδοχής και που τώρα δρουν με την ενεργή ενθάρρυνση πολιτικών δυνάμεων που θεωρούν το γαλλικό έθνος, την ιστορία του και τις δημοκρατικές αξίες του ως εμπόδια προς διάλυση.
Τα δημογραφικά και πολιτισμικά δεδομένα δεν είναι πλέον αμφισβητήσιμα, όσο κι αν οι προοδευτικές ελίτ και οι σύμμαχοί τους στα μέσα ενημέρωσης προσπαθούν να τα καταπνίξουν.
Η Γαλλία φιλοξενεί τον μεγαλύτερο μουσουλμανικό πληθυσμό στη Δυτική Ευρώπη — οι εκτιμήσεις τον τοποθετούν σε περίπου έξι έως εννέα εκατομμύρια, ή περίπου 9% του πληθυσμού, από αμελητέα επίπεδα πριν από μία γενιά.
Ορισμένες αναλύσεις προβλέπουν ότι οι πολίτες χωρίς γονέα ή παππού μετανάστη θα γίνουν μειονότητα γύρω στα μέσα του αιώνα με τους σημερινούς ρυθμούς. Μεγάλα τμήματα αυτού του πληθυσμού έχουν σχηματίσει παράλληλες κοινωνίες στα banlieues, όπου η κρατική εξουσία είναι στην καλύτερη περίπτωση διαλείπουσα, ισλαμιστικά δίκτυα έχουν από καιρό καταγραφεί και η ένταξη έχει αποτύχει σε πολλαπλές γενιές.
- Έρευνες έχουν δείξει αυξημένη υποστήριξη μεταξύ νεότερων μουσουλμάνων για την υπεροχή του θρησκευτικού νόμου έναντι του εθνικού νόμου. Στοιχεία εγκληματικότητας από προηγούμενες περιόδους ήδη έδειχναν δυσανάλογη συμμετοχή αλλοδαπών ή δεύτερης γενιάς πληθυσμών σε βίαια εγκλήματα, ληστείες και επιθέσεις σε μεγάλες αστικές περιοχές. Οι ζώνες μη πρόσβασης δεν είναι μύθος της δεξιάς.
Είναι αναγνωρισμένες πραγματικότητες στις οποίες η αστυνομία ενεργεί με προσοχή ή καθόλου. Αυτές είναι οι συνθήκες υποβάθρου που καθιστούν το κάψιμο σχολείων, την οργανωμένη βία και τον ανοιχτό αντιγαλλικό συμβολισμό δυνατά και όχι εξαιρετικά.
Οι προοδευτικές κυβερνήσεις σε όλη την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένων διαδοχικών γαλλικών διοικήσεων υπό τον Εμανουέλ Μακρόν και πριν από αυτόν, αντιμετώπισαν τη μαζική χαμηλής ειδίκευσης μετανάστευση από πολιτισμικά ασύμβατες ζώνες ως αδιαμφισβήτητο ηθικό αγαθό.
Κανόνες οικογενειακής επανένωσης, πορώδη συστήματα ασύλου και μια ελιτίστικη ιδεολογία που εξίσωσε κάθε επιμονή στην αφομοίωση με ρατσισμό παρήγαγαν το αποτέλεσμα που είναι πλέον ορατό στους δρόμους.
Η άκρα αριστερά, έχοντας χάσει την παραδοσιακή της εργατική βάση στις ίδιες οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές που κάποτε υποστήριζε, βρήκε νέα πελατεία στα banlieues και σε δίκτυα προσκείμενα στον ισλαμισμό.
- Η ανοιχτή προσέγγιση του Μελανσόν στην «κρεολποίηση», στους εκλογείς μεταναστών και στη γλώσσα μιας «Νέας Γαλλίας» δεν είναι μυστικό, είναι υπολογισμένη στρατηγική.
Το αποτέλεσμα είναι ένας ισλαμο-αριστερός άξονας — η Islamogauchiste συμμαχία — που μοιράζεται ελάχιστα πέρα από την εχθρότητα προς την υπάρχουσα τάξη: την κοσμικότητα, την ελευθερία του λόγου σε θρησκευτικά ζητήματα, την ισότητα των φύλων με δυτική έννοια και την υπεροχή του εθνικού νόμου έναντι εισαγόμενων θρησκευτικών κωδίκων.
- Όταν αυτός ο άξονας καταλαμβάνει τους δρόμους, οι απλοί Ευρωπαίοι πληρώνουν το τίμημα με φόβο, καταστροφή περιουσίας και τη σταθερή διάβρωση του δημόσιου χώρου. Η γαλλική κοινή γνώμη το έχει αντιληφθεί: ενώ πολλοί υποστηρίζουν καλύτερη χρηματοδότηση σχολείων, μεγάλες πλειοψηφίες αποδοκιμάζουν τον ρόλο της άκρας αριστεράς στη βία.
Η καθημερινή ζωή εκατομμυρίων Γάλλων πολιτών έχει ήδη αλλοιωθεί με συγκεκριμένους, μετρήσιμους τρόπους. Τα αντισημιτικά περιστατικά έχουν εκτοξευθεί παράλληλα με τη μεγάλης κλίμακας μετανάστευση από τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική. Οι γυναίκες αντιμετωπίζουν παρενόχληση και χειρότερα σε ορισμένες συνοικίες.
Τα μέσα μαζικής μεταφοράς σε μεγάλες πόλεις φέρουν αυξημένους κινδύνους επίθεσης και κλοπής. Γυναίκες αστυνομικοί έχουν στοχοποιηθεί με ιδιαίτερη βιαιότητα κατά τις πρόσφατες ταραχές.
- Αυτές είναι οι πρακτικές συνέπειες πολιτικών που εισήγαγαν μεγάλους αριθμούς ανθρώπων των οποίων οι κυρίαρχες θρησκευτικές και πολιτικές παραδόσεις συγκρούονται συστηματικά με τις απαιτήσεις της φιλελεύθερης δημοκρατίας για ατομικά δικαιώματα, ισότητα ενώπιον του νόμου και αμοιβαία ανεκτικότητα.
Οι προοδευτικές ελίτ απάντησαν στην προκύπτουσα τριβή όχι με αντιστροφή της πορείας αλλά με επέκταση κωδίκων λόγου, ποινικοποίηση της «ισλαμοφοβίας» και κατηγορίες για μισαλλοδοξία εναντίον των επικριτών — μονώνοντας έτσι περαιτέρω το πρόβλημα από δημοκρατική διόρθωση και επιταχύνοντας την ίδια τη ριζοσπαστικοποίηση που ισχυρίζονται ότι αντιμάχονται.
Το κλείσιμο ριζοσπαστικών τζαμιών και η διάλυση εξτρεμιστικών οργανώσεων, όπως έχουν κάνει σε μεμονωμένες περιπτώσεις οι γαλλικές αρχές, είναι απαραίτητο αλλά ανεπαρκές όταν τα υποκείμενα δημογραφικά και πολιτικά κίνητρα παραμένουν άθικτα.
Το μοτίβο είναι ευρωπαϊκό, όχι αποκλειστικά γαλλικό. Η Σουηδία, το Βέλγιο, η Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο έχουν παραγάγει ανάλογα αποτελέσματα: αυξημένη βίαιη εγκληματικότητα, παράλληλες κοινωνίες, ισλαμιστικές τρομοκρατικές συνωμοσίες, σκάνδαλα grooming και πολιτική κατάληψη τμημάτων της αριστεράς από αντιδυτικές ταυτότητες.
Σε κάθε περίπτωση εφαρμόστηκε η ίδια φόρμουλα — υψηλή μετανάστευση από τον ισλαμικό κόσμο σε συνδυασμό με την άρνηση των ελίτ να απαιτήσουν αφομοίωση και την αριστερή εργαλειοποίηση των προκύπτοντων πληθυσμών.
- Οι γαλλικές ταραχές απλώς καθιστούν την αποτυχία αδύνατο πλέον να αγνοηθεί. Λειτουργούν επίσης ως προειδοποίηση ενόψει των γαλλικών προεδρικών εκλογών του 2027, όπου το Εθνικό Συναγερμό της Μαρίν Λεπέν προηγείται στις δημοσκοπήσεις και η άκρα αριστερά του Μελανσόν τοποθετείται ως ο πρωταθλητής της εισαγόμενης υπόταξης.
Μια δημοσκόπηση δείχνει ήδη ότι σχεδόν οι μισοί Γάλλοι μουσουλμάνοι θα σκέφτονταν να φύγουν αν κερδίσει η Λεπέν. Το ίδιο το ποσοστό αυτό αποτελεί απόδειξη του βάθους της ρήξης που έχει μηχανευτεί το προοδευτικό πείραμα.
Η φιλελεύθερη δημοκρατία δεν είναι αυτοσυντηρούμενη απέναντι σε πληθυσμούς που απορρίπτουν τις προϋποθέσεις της. Η κοινωνική συνοχή καταρρέει όταν μεγάλες ομάδες αντιμετωπίζουν την κοινωνία υποδοχής ως εχθρό ή προσωρινή ευκολία και όχι ως σπίτι στο οποίο πρέπει να ενταχθούν.
Ο ευρωπαϊκός τρόπος ζωής — ο κοσμικός δημόσιος χώρος, η ελευθερία συνείδησης, η ισότητα των φύλων και η προσδοκία ότι οι νεοφερμένοι θα υιοθετήσουν τον πολιτικό πολιτισμό — δεν μπορεί να επιβιώσει από αέναη εισαγωγή ανθρώπων των οποίων οι κυρίαρχες παραδόσεις είναι ασύμβατες με αυτές τις αξίες.
Οι προοδευτικές και οι μεταλλαγμένες δήθεν κεντροδεξιές κυβερνήσεις έχουν περάσει δεκαετίες αρνούμενες αυτή την ασυμβατότητα ενώ η άκρα αριστερά την επιταχύνει ενεργά για ψήφους και ιδεολογία.
- Τα καμένα σχολεία, οι τραυματισμένοι αστυνομικοί, οι λεηλατημένοι δρόμοι και η ανοιχτή περιφρόνηση των γαλλικών συμβόλων στο Παρίσι, τη Λυών, τη Μασσαλία και αλλού είναι ο λογαριασμός που έρχεται.
Οι Ευρωπαίοι πολίτες δικαιούνται να απαιτήσουν από τις κυβερνήσεις τους να σταματήσουν να εισάγουν τις συνθήκες του δικού τους εκτοπισμού και να αρχίσουν να αποκαθιστούν τις συνθήκες της δικής τους ασφάλειας, συνέχειας και εθνικής αυτοδιάθεσης. Οτιδήποτε λιγότερο δεν είναι συμπόνια και δημοκρατία. Είναι αυτοκαταστροφή.
*Διεθνολόγος, με ειδίκευση στην Αμερικανική Εξωτερική Πολιτική
