by Γράφει: Η Μαρία Σκαμπαρδώνη*
Στο όμορφο προάστιο της Παιανίας, συναντάμε τον ανδριάντα του Φορμίωνος.
Τεράστιο στρατιωτικό μυαλό, υπερήφανος και άνθρωπος της κατάλληλης στιγμής, ο Φορμίωνας έφτασε στο επίπεδο του μύθου.
Ο Αθηναίος ναύαρχος που πριν την δόξα κοιμόταν σε ένα ψάθινο στρώμα, με το ίδιο να χρησιμοποιείται σε οτιδήποτε ήταν χείριστης ποιότητας, άφησε εποχή για τη συμμετοχή σου σε εκστατείες πριν και μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο.
Η πρώτη εμφάνιση του ίδιου ως στρατιωτικό όνομα έγινε το 440 π.Χ όταν ηγήθηκε μαζί με τον Περικλή στον Αθηναϊκό στόλο, προς το τέλος του πολέμου στη Σάμο.
Ο Φορμίων στη, πολιορκία της Ποτίδαιας το 432 π. Χ 1200 στρατιώτες για ενίσχυση.
Η ναυμαχία της Ναυπάκτου αποτελεί τη μεγαλύτερη επιτυχία του και αυτή που προσέδωσε τη μεγαλύτερη δόξα στο όνομά του.
Ακόμα και αν οι Σπαρτιάτες τον αιφνιδίασαν και φάνηκε αρχικά ότι χάνει το παιχνίδι, ο Φορμίων απέδειξε το στρατιωτικό του μυαλό αφού κατάφερε να μαζέψει τις δυνάμεις του ζητώντας τη βοήθεια των Μεσσήνιων οπλιτών.
Η ναυμαχία της Ναυπάκτου και της Πάτρας έκαναν μυθικό το όνομά του, με την Αθήνα να αποκτά δύο ακόμα μυθικές νίκες στο ναυτικό της μύθο.
Ο Φορμίωνας είχε την ψυχραιμία ακόμα και αν αρχικά αιφνιδιάζεται, να μπορεί να βρίσκει την εναλλακτική λύση και να βρίσκεται μπροστά από το αντίπαλο.
Άλλο ένα γνώρισμα του χαρακτήρα του ήταν η περηφάνεια του. Μετά την ήττα του στην πολιορκία της Ποτίδαιας, έπεσε σε δυσμένεια και πτώχευσε. Μαζί με τον Περικλή ήταν οι δύο στρατιώτες κόκκινο πανί για τους Αθηναίους, με τον πρώτο να δέχεται πρόστιμο 100 ασημένιες μνες για τον χειρισμό του στην εκστρατεία.
Ο Φορμίωνας ήταν τρομερά υπερήφανος και δεν καταδεχόταν να δανειστεί προκειμένου να αποπληρώσει το πρόστιμο. Δέχθηκε την ποινή της ατιμίας, με τον ίδιο να απαγορεύεται να βρεθεί σε ιερά μέρη όπως η Ακρόπολη και η Πνύκα.
Ωστόσο, όταν οι Αθηναίοι του ανέθεσαν το στολισμό του ιερού του Διονύσου, υπεξαίρεσε τα χρήματα που του έδωσαν για την κάλυψη των εξόδων και πλήρωσε το πρόστιμο.
Αγαπούσε να γυμνάζεται γυμνός χειμώνα και καλοκαίρι, με το παρατσούκλι του ίδιου να γίνεται το Μελάμπυγος. Δηλαδή, μελανά οπίσθια, εξαιτίας του μαυρισμένου δέρματός του λόγω της πολύωρης άσκησης στον ήλιο.
Η τελευταία μεγάλη στιγμή της ζωής του ήρθε μετά θάνατον, όταν ενταφιάστηκε δίπλα στο μνήμα του Περικλή.
Ο Φορμίωνας συμπυκνώνει σε ένα πρόσωπο όλα τα χαρίσματα που πρέπει να έχει ένας στρατιωτικός: ευελιξία, ταχύτητα, αποφασιστικότητα, σωματική και πνευματική ακμαιότητα.
*Δημοσιογράφος
