by Γράφει: Ο Απόστολος Βρατσιώτης*
Ο Γερμανός συγγραφέας Ερχαρτ Κέστνερ έκανε την κάτωθι “εξομολόγηση” :
“Στα 1952 πήγα για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο στην Αθήνα.
Η Γερμανική πρεσβεία, όταν άκουσε πως είχα πρόθεση να πάω στη Κρήτη μου συνέστησε, επειδή ήταν πολύ νωρίς ακόμα και οι πληγές από την Γερμανική κατοχή ανεπούλωτες, να λέω πως είμαι Ελβετός.
Αλλά εγώ τους ήξερα τους Κρήτες.
Από την πρώτη στιγμή είπα πως ήμουν Γερμανός και όχι μόνο δεν κακόπαθα, αλλά ξανάζησα παντού όπου πέρασα την Θρυλική Κρητική Φιλοξενία.
Ένα σούρουπο, καθώς ο ήλιος βασίλευε, πλησίασα το Γερμανικό νεκροταφείο, έρημο, με μόνο σύντροφο … τις τελευταίες ηλιαχτίδες.
Έκανα όμως λάθος.
Υπήρχε εκεί και μια ζωντανή Ψυχή, ήταν μια μαυροφορεμένη γυναίκα.
Με μεγάλη μου έκπληξη την είδα να ανάβει κεριά στους τάφους των Γερμανών νεκρών του πολέμου και να πηγαίνει μεθοδικά από μνήμα σε μνήμα.
Την πλησίασα και την ρώτησα :
– Είστε από εδώ;
– Μάλιστα.
– Και τότε γιατί το κάνετε αυτό; Οι άνθρωποι αυτοί σκότωσαν τους Κρητικούς.
Και συνεχίζει ο Κέστνερ.
Απαντά λοιπόν η γυναίκα :
– Παιδί μου !!! από τη προφορά σου φαίνεσαι ξένος και δέν θα γνωρίζεις τί συνέβη εδώ στα ΄41 με ΄44.
Ο άντρας μου σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης κι έμεινα με τον μονάκριβο Γιό μου.
Όμως, μου τον πήραν οι Γερμανοί … Όμηρο στα 1943 και πέθανε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, στο Σαξενχάουζεν.
Δέν ξέρω που είναι θαμμένο το Παιδί μου.
Ξέρω όμως πως όλα τούτα ήταν τα Παιδιά μιάς κάποιας Μάνας, σαν κι εμένα.
Και ανάβω ένα κερί στη Μνήμη τους, επειδή οι Μάνες τους δέν μπορούν νά ‘ρθουν εδώ κάτω.
Σίγουρα μιά άλλη Μάνα στην Γερμανία, θα ανάβει το καντήλι στην Μνήμη του Γιού μου.
”Η απάντηση αυτή, μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί”.
*Head of Hellenic Hospitality
