by Γράφει: Ο Δημήτρης Απόκης*
“Όσο υπάρχουν ανήσυχοι άνθρωποι, υπάρχει ελπίδα”. Αυτά τα λόγια του Αντώνη Σαμαράκη, ενός ανθρώπου που έζησε και έγραψε μέσα από τα βάθη της ψυχής του, ηχούν σήμερα σαν κραυγή αγωνίας σε μια Ελλάδα που βυθίζεται στην απάθεια με το σύννεφα να πληθαίνουν.
Πώς γίνεται να μένουμε απαθείς μπροστά σε αυτή την αλήθεια; Πώς γίνεται να αφήνουμε την πατρίδα μας να σβήνει, ενώ μέσα μας σιγοκαίει η φλόγα της ανησυχίας;
Η ώρα έχει φτάσει. Οι ανήσυχοι πρέπει να ξυπνήσουν, να ορθωθούν και να πάρουν τα ηνία, πριν η Ελλάδα γίνει σκιά του εαυτού της. Γιατί αυτή η χώρα, που γέννησε τη δημοκρατία και πολέμησε για την ελευθερία, αντιμετωπίζει τώρα μια υπαρξιακή απειλή – και μόνο οι ανήσυχοι πολίτες μπορούν να την σώσουν.
Ας κοιτάξουμε γύρω μας. Το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας έχει απαξιωθεί πλήρως, μετατραπεί σε ένα θλιβερό θέατρο σκιών όπου οι ηθοποιοί αλλάζουν μάσκες, αλλά το σενάριο παραμένει το ίδιο: διαφθορά, νεποτισμός, ψεύτικες υποσχέσεις. Οι πολιτικοί μας, με ελάχιστες εξαιρέσεις που δυστυχώς δεν απολαμβάνουν το σεβασμό και την αναγνώριση που τους αξίζει, αυτοί που έπρεπε να είναι φύλακες της δημοκρατίας, έχουν γίνει φύλακες των συμφερόντων τους.
Η οικονομική κρίση, η πανδημία, οι φυσικές καταστροφές – όλα αυτά δεν ήταν απλώς δοκιμασίες, αλλά αποδείξεις μιας βαθιάς σήψης. Πόσες φορές ακόμα θα ακούμε για σκάνδαλα, για χρήματα που εξαφανίζονται σε offshore λογαριασμούς, ενώ ο λαός παλεύει να επιβιώσει;
Είναι δυνατόν η καρδιά κάθε πολίτη να μην σφίγγεται από θυμό και λύπη. Αυτή η απαξίωση δεν είναι τυχαία – είναι το αποτέλεσμα μιας συστηματικής αποδυνάμωσης, όπου η εξουσία έχει γίνει εργαλείο για λίγους, αφήνοντας τους πολλούς στο περιθώριο. Και εμείς; Εμείς οι πολίτες, καθόμαστε και παρακολουθούμε, σαν να μην μας αφορά.
- Αλλά η τραγωδία δεν σταματά εκεί. Η κοινωνία μας βυθίζεται σε βαθιά προβλήματα, που τρώνε σαν σκουριά τα θεμέλια του έθνους. Ανεργία, φτώχεια, κοινωνική ανισότητα – αυτά δεν είναι στατιστικά, είναι πληγές που ματώνουν καθημερινά.
Οι νέοι μας, η γενιά που έπρεπε να χτίσει το μέλλον, φεύγουν μαζικά στο εξωτερικό, ψάχνοντας ελπίδα αλλού. Και αυτοί που μένουν;
Αγνοούν την πλούσια, πολύτιμη ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Πώς γίνεται να μην διδάσκονται τα παιδιά μας για τους αγώνες του ’21, για την Αντίσταση, για τους ήρωες που θυσιάστηκαν για την ελευθερία; Αντί για αυτό, βυθίζονται σε έναν κόσμο εφήμερων τάσεων, social media και ξένης κουλτούρας, όπου η ελληνική ταυτότητα γίνεται παρελθόν.
Οι αξίες μας – η φιλοξενία, η αλληλεγγύη, η υπερηφάνεια – έχουν εξαφανιστεί κάτω από το βάρος του καταναλωτισμού και της αδιαφορίας. Οι παραδόσεις μας, αυτές που μας κράτησαν ζωντανούς μέσα στους αιώνες, σβήνουν σαν κεριά σε θύελλα.
Ποιος θα πει στα παιδιά μας για τα κάλαντα, για τις γιορτές, για την Ορθοδοξία που δίνει νόημα στη ζωή μας; Αυτή η απώλεια δεν είναι απλώς πολιτιστική – είναι υπαρξιακή.
- Το έθνος μας κινδυνεύει να χαθεί, να γίνει ένας λαός χωρίς ρίζες, χωρίς ψυχή, ευάλωτος σε εξωτερικές απειλές και εσωτερική διάλυση.
Και όμως, μέσα σε αυτό το σκοτάδι, η ρήση του Σαμαράκη λάμπει σαν φάρος. Οι ανήσυχοι άνθρωποι, όλοι όσοι νιώθουν το βάρος της αδικίας, όσοι δεν μπορούν να κοιμηθούν ήσυχοι ενώ η πατρίδα ματώνει – είναι η ελπίδα. Πρέπει να ενεργοποιηθούν τώρα! Όχι με βία, όχι με μίσος, αλλά με πάθος και αποφασιστικότητα. Να απαιτήσουν λογοδοσία από τους πολιτικούς, για να ξαναχτιστεί η κοινωνία μας από τα θεμέλια.
Οι νέοι μας πρέπει να μάθουν την ιστορία, να αγκαλιάσουν τις αξίες, να γίνουν φύλακες της παράδοσης. Ας επιδιώξουμε μια Ελλάδα όπου οι ανήσυχοι οργανώνονται σε κινήματα, σε συλλόγους, σε πολιτικές πρωτοβουλίες που βάζουν το έθνος πάνω από το προσωπικό συμφέρον.
Ας επιδιώξουμε σχολεία που διδάσκουν υπερηφάνεια, κοινότητες που βοηθούν η μία την άλλη, πολιτικούς που υπηρετούν τον λαό, την πατρίδα, το έθνος και όχι το αντίστροφο. Αυτή η ελπίδα δεν πρέπει να είναι ουτοπία – αλλά η μόνη μας επιλογή!
Η υπαρξιακή απειλή είναι εδώ, μπροστά μας. Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλη αδράνεια. Οι ανήσυχοι πρέπει να γίνουν η φωνή, η δύναμη, η αλλαγή. Για τα παιδιά μας, για τους προγόνους μας, για το μέλλον.
Όσο υπάρχουν ανήσυχοι, υπάρχει ελπίδα. Αλλά η ελπίδα δεν έρχεται μόνη της – πρέπει να την πάρουμε με τα χέρια μας. Απαιτείται αφύπνιση, δράση για τη σωτηρία της πατρίδας! Όχι με πειράματα και υποταγή σε εκβιαστικά διλήμματα, αλλά αναζητώντας και στηρίζοντας εμπειρία, συνέπεια, αξίες, παραδώσεις και πατριωτισμό. Η πατρίδα – η Ελλάδα, καλεί τους ανήσυχους και δεν πρέπει να την προδώσουν.
* Διεθνολόγος, με ειδίκευση στην Αμερικανική Εξωτερική Πολιτική, Γεωπολιτική και Διεθνή Οικονομία. Απόφοιτος των πανεπιστημίων The American University, School of International Service, και The Johns Hopkins University, The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies της Ουάσιγκτον. Είναι μέλος του The International Institute for Strategic Studies, του Λονδίνου. Ως Δημοσιογράφος, υπήρξε επί σειρά ετών διαπιστευμένος ανταποκριτής στο Λευκό Οίκο, στο Στέητ Ντιπάρτμεντ και στο Αμερικανικό Πεντάγωνο.
