by Πηγή: https://www.aei.org
Γράφει: Ο Δρ. Michael Rubin*
Στις 26 Δεκεμβρίου 2025, ο Ισραηλινός Υπουργός Εξωτερικών Γιδεόν Σαάρ ανακοίνωσε ότι το Ισραήλ θα αναγνωρίσει επίσημα τη μέχρι σήμερα μη αναγνωρισμένη Δημοκρατία της Σομαλιλάνδης.
«Σήμερα υπογράψαμε μια συμφωνία αμοιβαίας αναγνώρισης και εγκαθίδρυσης πλήρων διπλωματικών σχέσεων, η οποία θα περιλαμβάνει τον διορισμό πρέσβεων και το άνοιγμα πρεσβειών», ανακοίνωσε στην πλατφόρμα X. «Θα εργαστούμε μαζί για την προώθηση των σχέσεων μεταξύ των χωρών και των εθνών μας, της περιφερειακής σταθερότητας και της οικονομικής ευημερίας».
Η Ελλάδα θα πρέπει να πράξει το ίδιο, για λόγους τόσο δικαιοσύνης όσο και ασφάλειας.
Δεν υπάρχει υποψήφια χώρα που να αξίζει περισσότερο τη διεθνή αναγνώριση από τη Σομαλιλάνδη. Η Σομαλιλάνδη, πρώην βρετανικό προτεκτοράτο, απέκτησε για πρώτη φορά την ανεξαρτησία της στις 26 Ιουνίου 1960. Και τα πέντε μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ αναγνώρισαν το κράτος και τα σύνορά του. Πέντε ημέρες αργότερα, ωστόσο, η Σομαλιλάνδη συγχωνεύθηκε με την πρώην Ιταλική Σομαλιλάνδη για να σχηματίσουν τη Σομαλική Δημοκρατία, η οποία στη συνέχεια εξελίχθηκε στη σημερινή Σομαλία.
Ήταν ένας γάμος φτιαγμένος στην κόλαση, που κορυφώθηκε με την απόπειρα γενοκτονίας του Σομαλού δικτάτορα Μοχάμεντ Σιάντ Μπαρέ εναντίον της φυλής Ισαάκ, η οποία αποτελεί την πλειονότητα στη Σομαλιλάνδη, και στη συνέχεια με την κατάρρευση της Σομαλίας. Οι περισσότεροι θυμούνται τον λιμό και πώς η ανθρωπιστική επέμβαση κατέληξε σε καταστροφή, με αποκορύφωμα το περιστατικό του “Black Hawk Down”.
Η Σομαλιλάνδη, ωστόσο, δεν ακολούθησε τη Σομαλία στην άβυσσο. Επανεπιβεβαίωσε την ανεξαρτησία της, ανοικοδομήθηκε και αγκάλιασε τη δημοκρατία. Όχι μόνο έχει πραγματοποιήσει οκτώ εκλογικές αναμετρήσεις έκτοτε —πολλές από τις οποίες περιλάμβαναν εναλλαγές εξουσίας μεταξύ αντίπαλων κομμάτων— αλλά έγινε και η πρώτη χώρα στον κόσμο που εξασφάλισε εκλογική καταγραφή με βιομετρική σάρωση ίριδας.
Έχτισε την οικονομία της σχεδόν αποκλειστικά πάνω στα τελωνειακά έσοδα και στη δέσμευση για διαφάνεια, και σήμερα φιλοξενεί επιχειρήσεις τηλεπικοινωνιών και κινητής τηλεφωνίας πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων, το δεύτερο μεγαλύτερο εμφιαλωτήριο Coca‑Cola στην Αφρική, καθώς και το Λιμάνι του Μπερμπέρα, το οποίο η Παγκόσμια Τράπεζα κατατάσσει ακριβώς πίσω από τον Πειραιά στις λίστες των κορυφαίων παγκόσμιων βαθιών λιμένων εμπορευματοκιβωτίων. Το λιμάνι του Μπερμπέρα αποτελεί επίσης το τέρμα ενός ειδικού διαδρόμου προς την Αιθιοπία, μια τεράστια αλλά σε μεγάλο βαθμό ανεκμετάλλευτη αγορά για τις ελληνικές επιχειρήσεις.
Το Μπερμπέρα αποτελεί επίσης κομβικό σημείο ασφάλειας. Η άνοδος των Χούθι στην Υεμένη και οι επιθέσεις τους σε εμπορικά πλοία —συμπεριλαμβανομένων πολλών ελληνόκτητων ή ελληνικής σημαίας— έχουν διαταράξει τη ναυσιπλοΐα, πλήττοντας δυσανάλογα την Ελλάδα. Γι’ αυτό η Ελλάδα συμμετείχε στην αμερικανικής ηγεσίας Επιχείρηση Prosperity Guardian και αργότερα ανέλαβε πρωταγωνιστικό ρόλο στην Επιχείρηση Aspides της Ναυτικής Δύναμης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η περιπολία στην Ερυθρά Θάλασσα δεν είναι μόνο δαπανηρή και απαιτητική σε πόρους, αλλά και η αποτελεσματικότητά της απέναντι στους Χούθι παραμένει περιορισμένη. Εάν η Ελλάδα και οι ομοϊδεάτες χώρες επιχειρούσαν από το Μπερμπέρα —τόσο από το λιμάνι όσο και από το γειτονικό αεροδρόμιο, το οποίο κάποτε χρησίμευε ως εφεδρικός διάδρομος προσγείωσης για το πρόγραμμα Διαστημικού Λεωφορείου της NASA— θα μπορούσαν να περιπολούν ταχύτερα με μικρότερα, πιο ευέλικτα πλοία, ελικόπτερα και αεροσκάφη.
Η Σομαλιλάνδη είναι επίσης ασφαλής· δεν έχει υποστεί τρομοκρατική επίθεση από το 2008. Όταν η κόρη μου ήταν εννέα ετών, πέρασε τα Χριστούγεννα στη Σομαλιλάνδη, κολύμπησε στον Κόλπο του Άντεν, εξερεύνησε τους δρόμους του Χαργκέισα και τις νεολιθικές βραχογραφίες στο Λας Γκεέλ, όλα χωρίς καμία συνοδεία ασφαλείας. Με απλά λόγια, η Σομαλιλάνδη διαφέρει από τη Σομαλία όσο η Λάρνακα από τη Λιβύη.
Η ενεργητική ελληνική διπλωματία έχει σε μεγάλο βαθμό διασφαλίσει και προστατεύσει την Ανατολική Μεσόγειο από αναθεωρητικές και τρομοκρατικές δυνάμεις. Όμως τα ελληνικά συμφέροντα εκτείνονται πέρα από το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.
Καθώς η Ελλάδα εξελίσσεται σε εμπορικό και ενεργειακό κόμβο για ολόκληρη την Ευρώπη, τα συμφέροντά της επεκτείνονται προς την Ερυθρά Θάλασσα και το Μπαμπ ελ‑Μαντέμπ. Καθώς η Τουρκία επιλέγει να ενισχύσει περαιτέρω τη στήριξή της στο Μογκαντίσου και την ισλαμιστική του κυβέρνηση, η Ελλάδα θα πρέπει, τουλάχιστον, να ακολουθήσει τη Δανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Κένυα και να ιδρύσει διπλωματικό γραφείο στο Χαργκέισα. Ακόμη καλύτερα, όμως, θα ήταν να ακολουθήσει το παράδειγμα του Ισραήλ και να καλωσορίσει τη Σομαλιλάνδη στην οικογένεια των μετριοπαθών, νομοταγών ναυτικών εθνών.
Η Ελλάδα ολοένα και περισσότερο υπερβαίνει το βάρος της στη διπλωματική σκακιέρα. Πόσο ταιριαστό θα ήταν, λοιπόν, η χώρα που εισήγαγε τη δημοκρατία στην ανθρωπότητα να καλωσορίσει τη νεότερη δημοκρατία του κόσμου.
*Ο Δρ. Michael Rubin έχει διδακτορικό και μεταπτυχιακό στην ιστορία από το Πανεπιστήμιο Yale, όπου απέκτησε επίσης πτυχίο στη βιολογία.
Ανώτερος συνεργάτης στο American Enterprise Institute, όπου ειδικεύεται στο Ιράν, την Τουρκία και την ευρύτερη Μέση Ανατολή.
Είναι συγγραφέας και συν-επιμελητής αρκετών βιβλίων που διερευνούν τη διπλωματία, την ιρανική ιστορία, τον αραβικό πολιτισμό.
