by Γράφει: Ο Σχης (εα) Δημήτριος Κωνσταντινίδης*
Αριστεροί Δεξιοί ή Ικανοί Ανίκανοι;
Οι άνθρωποι αρέσκονται να βάζουν πινακίδες σε άλλους ανθρώπους και να τους χαρακτηρίζουν με αρνητικά επίθετα. Με αυτό τον τρόπο νομίζουν ότι γίνονται υψηλότεροι, ομορφότεροι και εξυπνότεροι. Μετά την πτώση της δικτατορίας πούλαγε πολύ το να είσαι αριστερός και κατά του πολέμου. Ενώ εάν ήσουν δεξιός, έπαιρνες αμέσως την πινακίδα του χουντικού φασίστα και του πολεμοχαρή.
Τα συνθήματα “έξω από το ΝΑΤΟ” και “ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο” έδειχναν προοδευτικούς ανθρώπους. Ενώ το Πατρίς Θρησκεία Οικογένεια σε χαρακτήριζε οπισθοδρομικό, ρατσιστή και φασίστα. Το ίδιο όμως δυστυχώς συμβαίνει και σήμερα. Ισχύουν όμως όλα αυτά; Που βρίσκεται η αλήθεια και που το ψέμα και η προπαγάνδα.
Ο Clausewitz είχε πει ότι η ειρήνη είναι η συνέχιση του πολέμου με άλλα μέσα. Τι ήθελε όμως να πει με αυτή την φοβερά ρεαλιστική και συνάμα σκληρή δήλωση; Και πώς αυτό μεταφράζεται στην καθημερινότητα μας; Μήπως τελικά είμαστε όλοι πολεμοχαρείς και κάποιοι από εμάς το κρύβουμε κάτω από όμορφες λέξεις; Ας ξεκινήσουμε από την μικρή κοινωνία της γειτονιάς. Όλοι μας, ανεξαρτήτως εάν είμαστε αριστεροί ή δεξιοί, δεν θέλουμε ένα αυτοκίνητο καλύτερο από του γείτονα; Ένα σπίτι μεγαλύτερο από του γείτονα;
Οι γυναίκες δεν θέλουν ρούχα, τσάντες και φυσικά παπούτσια ακριβότερα από της γειτόνισσας; Δεν θέλουμε τα παιδιά μας να πάνε σε καλύτερο πανεπιστήμιο, από τα παιδιά του γείτονα; Σε μια πόλη δεν είναι οι γιατροί και οι δικηγόροι που βρίσκονται στην κορυφή της κοινωνίας; Δεν κρατάνε αυτές οι σχολές τις υψηλότερες βάσεις εισαγωγής; Δεν είναι οι γιατροί και οι δικηγόροι οι υψηλότερα αμειβόμενοι; Δεν κατέχουν οι δύο αυτές κατηγορίες εργαζομένων τα μεγαλύτερα ποσοστά στην βουλή;
Σε γενικές γραμμές ο καθένας από εμάς προσπαθεί να βελτιώσει την δικιά του ζωή σε βάρος του συνανθρώπου του. Και αυτό γιατί το παιχνίδι της ζωής δεν είναι μηδενικού αθροίσματος. Με άλλα λόγια για να υπάρχει το ρετιρέ πρέπει οπωσδήποτε να υπάρχουν όχι μόνο τα ενδιάμεσα πατώματα αλλά και το υπόγειο. Τις ταξικές διαφορές λοιπόν, δεν τις δημιουργούν τα πολιτικά συστήματα αλλά εμείς οι ίδιοι οι πολίτες. Εμείς δίνουμε το φακελάκι στον ιατρό, τα κόμματα απλά κάνουν ότι δεν βλέπουν.
Μήπως δεν είναι όλα αυτά μια αδιάκοπη μάχη για επιβίωση; Όπως τα άγρια ζώα μέσα στην φύση πολεμάνε καθημερινά για την επιβίωση έτσι και οι άνθρωποι πολεμάνε για την δική τους επιβίωση. Και για αυτό τον λόγο φτιάχτηκαν τα κράτη. Για να μπορέσουν οι άνθρωποι με κοινά χαρακτηριστικά, κουλτούρα και πιστεύω να αντιμετωπίσουν τους εξωτερικούς εχθρούς και να επιβιώσουν σαν κοινωνία. Τότε γιατί εμείς οι Έλληνες χωριστήκαμε σε αριστερούς, δεξιούς, κεντρώους και εγώ δεν ξέρω τι άλλο;
Η απάντηση είναι ότι δεν χωριστήκαμε εμείς, αλλά μας χώρισαν οι πολιτικοί ή εάν θέλετε μας κατακερμάτισαν για να μπορέσουν ποιο εύκολα να μας χειραγωγήσουν. Ο μοναδικός σκοπός ύπαρξης των κομμάτων είναι η κατάληψη της εξουσίας. Έτσι μετέρχονται θεμιτούς και αθέμητους τρόπους για να πάρουν την πολυπόθητη καρέκλα. Ο αρχηγός κάθε κόμματος επιθυμεί διακαώς να γίνει βασιλιάς. Έτσι οργανώνει γύρω του ένα βασίλειο και συλλέγει αυλικούς. Οι οποίοι αυλικοί, προκειμένου να κερδίσουν την εύνοια του, αντί να του λένε με ειλικρίνεια που κάνει λάθος, τον εκθειάζουν και του δημιουργούν την αίσθηση ότι είναι αλάνθαστος.
Στην συνέχεια ο βασιλιάς πρέπει να χωροθετήσει το κόμμα του μέσα στο πολιτικό φάσμα. Να πει δηλαδή εάν είναι αριστερός ή δεξιός. Έτσι οι ψηφοφόροι θα έχουν μια γενική ιδέα για το τι πιστεύει. Ή καλύτερα του τι λέει ότι πιστεύει. Και έτσι χωρίσαμε τους Έλληνες σε διάφορα κομμάτια και κόμματα. Από ελεύθερους σκεπτόμενους πολίτες τους μετατρέψαμε σε οπαδούς ποδοσφαιρικών ομάδων. Ο οπαδός όμως δεν σκέφτεται, απλά ακολουθεί το κοπάδι.
Σε όλο αυτό το χάος οι αριστεροί κατόρθωσαν να καλλιεργήσουν την εντύπωση ότι αυτοί είναι δημοκράτες και φιλειρηνιστές ενώ οι δεξιοί είναι πολεμοχαρείς και φασίστες. Οι λέξεις όμως είναι απλές γραμματοσειρές, δηλαδή σειρές από σύμβολα, που αυθαίρετα συμφωνήσαμε να σημαίνουν κάτι. Με αυτό τον τρόπο μπόρεσαν οι άνθρωποι να μεταφέρουν σε τόπο και χρόνο απόψεις και ιδέες. Όμως άλλο πράγμα σήμαινε στην αρχαιότητα η λέξη αριστοκρατία και άλλο κατάντησε να σημαίνει σήμερα. Κατά συνέπεια οι λέξεις αδυνατούν να χαρακτηρίσουν με ακρίβεια ανθρώπους ή αφηρημένες έννοιες. Το θέμα όμως με τις λέξεις, είναι ότι είναι πανίσχυρες και μπορούν να δημιουργήσουν οπαδούς και άρα κινήματα και κόμματα.
Η ποιο πλούσια γλώσσα όλου του κόσμου, η Ελληνική γλώσσα, χρησιμοποιεί τον όρο λογοτέχνης, για να περιγράψει τον άνθρωπο που ξέρει να χειρίζεται με τέχνη τον λόγο. Όταν ο λογοτέχνης χρησιμοποιώντας εντυπωσιακές λέξεις δημιουργεί αντιλήψεις και παραπλανάει τον λαό, μετατρέπεται σε λαοπλάνο. Ποιος είναι αυτός που θέλει να ακούσει αλήθειες; Ποιος είναι αυτός που θέλει να του πουν ότι είναι άσχημος ή ανίκανος;
Χρησιμοποιώντας αυτή την τεχνική ο λαοπλάνος μεταχειρίζεται μερικά όμορφα ψέματα και παρουσιάζει στον λαό το άσπρο σαν μαύρο και το μαύρο σαν άσπρο. Ο λαός τον ψηφίζει και νομιμοποιεί την εξουσία του. Με το πέρας των εκλογών οι πολιτικοί μετατρέπονται σε δικτάτορες που κυριολεκτικά αποφασίζουν και διατάσσουν απλά δεν το λένε φανερά. Και δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά γιατί κάποιος πρέπει να πάρει τις αποφάσεις. Με απλά λόγια αριστεροί και δεξιοί είναι ίδιοι. Διαφέρουν μόνο στην τέχνη της προπαγάνδας που χρησιμοποιούν.
Για παράδειγμα η αριστερή προπαγάνδα κατόρθωσε να πείσει μεγάλο μέρος των πολιτών ότι οι αριστεροί δεν κάνουν πολέμους και ενδιαφέρονται για τον συνάνθρωπο και τον πολίτη. Η άποψη αυτή όμως είναι ψεύτικη και παραπλανητική. Ας πάρουμε για παράδειγμα την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Πρωθυπουργός της τουρκίας την περίοδο εκείνη ήταν ο αριστερός Μπουλέντ Ετσεβίτ.
Μπορούμε όμως να δούμε και παραδείγματα από Έλληνες αριστερούς. Μετά τον Β΄ΠΠ και ενώ όλοι οι σύμμαχοι καθόντουσαν στα τραπέζια των διαπραγματεύσεων και μοίραζαν τον κόσμο, εμείς συρθήκαμε στον συμμοριτοπόλεμο από αριστερούς ειρηνόφιλους. Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν οργάνωσαν αντάρτικο στρατό και τον έστρεψαν εναντίον της τότε κυβέρνησης του Θεμιστοκλή Σοφούλη. Μάλιστα για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους βρήκαν διάφορες δικαιολογίες που δεν ευ σταθούν σε καμία φιλοσοφική συζήτηση.
Πώς θα μας φαινόταν σήμερα εάν κάποια ομάδα πολιτών που διαφωνεί με την κυβέρνηση έπαιρνε τα όπλα και ανέβαινε στα βουνά για να ανατρέψει την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση; Πώς θα μας φαινόταν εάν αυτοί οι άνθρωποι δολοφονούσαν αλλους ανθρώπους στο όνομα της ιδεολογίας τους;
Όσον αφορά το ενδιαφέρον τους για τον συνάνθρωπο είναι και αυτό απατηλό. Κοιτάξτε για παράδειγμα πόσοι αριστεροί πολιτικοί πλούτησαν χρησιμοποιώντας την πολιτική τους σταδιοδρομία. Πάρτε για παράδειγμα την Κυρία Δαμανάκη η οποία αφού εκμεταλλεύτηκε το δήθεν αντιστασιακό της παρελθόν βρέθηκε στα έδρανα της βουλής και στην συνέχεια βρέθηκε στο ευρωκοινοβούλιο, ενώ τώρα ζει πλουσιοπάροχα στο κομμουνιστικό Μονακό όπου εργάζεται ως Ειδικός σύμβουλος στην Oceans5 (ΗΠΑ) και στο Rockefeller Brothers Foundation (ΗΠΑ). Αλήθεια πολύ αριστερό προφίλ.
Πρόσφατα ο δεξιός Πρόεδρος του ΛΑΟΣ Φίλιππος Καμπούρης συνελήφθη για απάτη κατά του δημοσίου. Ο δε Άδωνης Γεωργιάδης που φώναζε για πατρίδα και έθνος, είναι αυτός που συνυπέγραψε όλες τις λάθος αποφάσεις για το λαθρο-μεταναστευτικό και συνέβαλε τα μέγιστα στην αλλοίωση της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων. Δεν είναι η πατριωτική ΝΔ που τελευταία με δικά μας λεφτά πληρώνει διαφήμιση στην τηλεόραση όπου προσπαθεί να μας πείσει ότι θα λύσει το λαθρο-μεταναστευτικό πρόβλημα που η ίδια δημιούργησε;
Οι αριστεροί και δεξιοί παρουσιάζουν τον εαυτό τους σαν σωτήρα των φτωχών και των κατατρεγμένων και ταυτόχρονα την ίδια στιγμή θησαυρίζουν εις βάρος τους και ζουν πλουσιοπάροχη ζωή. Ενώ οι ψηφοφόροι τους τσακώνονται μεταξύ τους για το ποιος είναι καλύτερος να διοικήσει το κράτος και να τους φέρει την ευδαιμονία που όλοι υπόσχονται αλλά κανένας δεν πετυχαίνει.
Η αλήθεια είναι πικρή, όλοι οι άνθρωποι τρέχουμε το ίδιο αρχέγονο λογισμικό. Αριστεροί και δεξιοί υπόσχονται λαγούς με πετραχήλια. Υπόσχονται ευημερία, δικαιοσύνη και ασφάλεια. Κανένας όμως δεν απαντάει στο πολύ σκληρό και βασανιστικό ερώτημα: που θα βρει τα λεφτά για να πραγματοποιήσει τις υποσχέσεις του. Οι μεν αριστεροί λένε ότι θα φορολογήσουν τον μεγάλο πλούτο, οι δε δεξιοί λένε ότι θα φέρουν ανάπτυξη. Κανένας όμως δεν λέει πως θα φέρει την ανάπτυξη.
Κατά την διάρκεια της μακρόχρονης Ελληνικής Ιστορίας υπήρξαν πολλοί ηγέτες που οδήγησαν την Ελλάδα σε στιγμές δόξας και ευημερίας. Όπως υπήρξαν και άλλοι που την οδήγησαν σε καταστροφές και δυστυχίες. Οι άνθρωποι αυτοί δεν ήταν ούτε αριστεροί ούτε δεξιοί. Ήταν ικανοί και ανίκανοι.
Το πρόβλημα της ορθής επιλογής του ηγέτη δεν είναι σημερινό. Απασχολεί τις κοινωνίες από την αρχαιότητα. Ο Σωκράτης μας έδωσε την λύση. Ή οι βασιλιάδες θα φιλοσοφήσουν ή οι φιλόσοφοι θα γίνουν βασιλιάδες. Με απλά λόγια μας είπε ότι ο ηγέτης προετοιμάζεται και εκπαιδεύεται από την νεαρή του ηλικία έτσι ώστε να γίνει φιλόσοφος βασιλιάς. Κάποιοι θα με κατηγορήσουν για βασιλικό. Λέξεις και προσωνύμια χωρίς νόημα.
Σκεφτείτε και φιλοσοφήστε. Μήπως ο σημερινός Πρωθυπουργός δεν είναι Βασιλιάς που του αλλάξαμε όνομα και από Βασιλιά τον είπαμε Πρωθυπουργό; Κάποιοι θα πουν ότι ο Πρωθυπουργός δεν έχει κληρονομικό δικαίωμα. Αλήθεια; Για κοιτάξτε ποιες οικογένειες διοικούν την Ελλάδα τα τελευταία 50 χρόνια της περίφημης μεταπολίτευσης.
Ελπίζω κάποια στιγμή οι Έλληνες να το κατανοήσουμε αυτό και να πάψουμε να είμαστε θύματα των πολιτικών επιδιώξεων ανίκανων και φιλόδοξων ανθρώπων. Οι οποίοι έστησαν μια κερδοφόρα επιχείρηση που ονόμασαν Δημοκρατία.
*MS National Grand Strategy, NDU Washington D.C
MBA, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας
