by Γράφει: Ο Δημήτρης Απόκης*
Κάθε χρόνο, την 25η Μαρτίου, ακούμε τα ίδια κλισέ: «Οι ήρωες του ’21», «η ελευθερία», «το έθνος που δεν πεθαίνει». Φέτος, όμως, τα μηνύματα της επετείου ηχούν σαν ειρωνεία. Γιατί η Ελλάδα του 2026 δεν γιορτάζει. Απλώς προσποιείται. Και κάτω από τα λάβαρα και τις παρελάσεις κρύβεται μια χώρα που έχει χάσει τον προσανατολισμό της, την αξιοπρέπειά της και, κυρίως, την ψυχή της.
- Το πολιτικό σύστημα είναι πια αντικείμενο χλεύης. Οι θεσμοί έχουν διαλυθεί. Η υπόθεση των υποκλοπών αποκάλυψε ένα καθεστώς που κατασκοπεύει πολίτες, δημοσιογράφους και πολιτικούς αντιπάλους χωρίς να διστάζει.
Και ενώ η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη υποσχόταν «διαφάνεια» και «νόμο», η πραγματικότητα ήταν Predator, παρακολουθήσεις και συγκάλυψη. Αυτό δεν είναι «λάθος». Είναι συστηματική απαξίωση κάθε έννοιας δημοκρατίας.
Η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας που ανοίγει διάπλατα την πόρτα στην υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια ήρθε να επιβεβαιώσει το ψέμα του Πρωθυπουργου στη Βουλή. Θυμάστε; Είχε πει ότι το νομοσχέδιο για τον γάμο ομοφύλων «δεν αφορά υιοθεσίες». Ψέμα.
Καθαρό, ξεκάθαρο ψέμα. Και ο Αντώνης Σαμαράς είχε προειδοποιήσει τότε: «Θα ανοίξετε τον ασκό του Αιόλου». Δικαιώθηκε. Αλλά η κυβέρνηση προτίμησε το «προοδευτικό» προφίλ από την αλήθεια. Και η κοινωνία; Σιωπή. Αδιαφορία.
- Στο εξωτερικό, η πολιτική κατευνασμού απέναντι στην Τουρκία έχει γίνει εθνική ντροπή. Ενώ η Άγκυρα στέλνει drones πάνω από τα νησιά μας και αμφισβητεί κυριαρχικά δικαιώματα, η Αθήνα μιλά για «θετική ατζέντα» και «καλές σχέσεις».
Το ίδιο και στην ενέργεια: ένα λάθος μίγμα πράσινου δόγματος, εξάρτησης από εισαγόμενο φυσικό αέριο και εγκατάλειψης λιγνίτη που μας άφησε με ακριβό ρεύμα και ενεργειακή ανασφάλεια.
- Και η κοινωνία; Μια κοινωνία που έχει αποκτήσει ανοσία στη διαφθορά. Σκάνδαλα, ρουσφέτια, εξαθλίωση πολιτικών. Και αντί για αντίδραση, απάθεια.
Μια απάθεια που οδηγεί σε επικίνδυνα φλερτ: με «μαθητευόμενους μάγους» που υπόσχονται «δικαιοσύνη» με αοριστολογίες, και με την επιστροφή καταστροφικών επιλογών του παρελθόντος, που μας οδήγησαν στα capital controls, στο τρίτο καταστροφικό μνημόνιο και στην υποθήκευση της εθνικής περιουσίας για 99 χρόνια.
Αλλά το πιο βαθύ, το πιο θανάσιμο, είναι η απώλεια της εθνικής συνείδησης. Ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας έχει πάψει να πιστεύει στην πατρίδα. Ο πατριωτισμός θεωρείται «εθνικισμός», η ιστορία «παλιομοδίτικη», η ελληνικότητα «συντηρητική». Τα σχολεία δεν διδάσκουν πια το έπος του ’21, τα ΜΜΕ το υποβαθμίζουν, οι νέοι μεγαλώνουν χωρίς να ξέρουν ποιοι είναι και γιατί υπάρχουν.
Φτάνει πια. Δεν χρειαζόμαστε άλλες «προοδευτικές» μεταρρυθμίσεις που διαλύουν την κοινωνία. Δεν χρειαζόμαστε άλλους «τεχνοκράτες» που λένε ψέματα. Δεν χρειαζόμαστε άλλους λαϊκιστές που υπόσχονται θαύματα.
- Χρειαζόμαστε ανατροπές. Ανατροπές που θα στηριχθούν στην εμπειρία, όχι σε νεοφώτιστους. Στη συνέπεια, όχι σε όσους αλλάζουν γραμμή ανάλογα με τις δημοσκοπήσεις. Στην εντιμότητα, όχι σε όσους κρύβουν τις υποκλοπές, λένε ψέματα στη Βουλή και υποκλίνονται στην Τουρκία.
Μόνο έτσι θα ανακτήσουμε την εθνική μας συνείδηση. Μόνο έτσι θα ξαναβρούμε τον πατριωτισμό που έκανε το ’21 να νικήσει μια αυτοκρατορία. Μόνο έτσι θα εξασφαλίσουμε ότι η Ελλάδα του 2030 δεν θα είναι μια χώρα χωρίς ταυτότητα, χωρίς σύνορα, χωρίς μέλλον. Η 25η Μαρτίου δεν είναι απλώς γιορτή. Είναι προειδοποίηση. Είτε θα ξυπνήσουμε, είτε θα χαθούμε. Η επιλογή είναι δική μας. Αλλά ο χρόνος τελειώνει.
* Διεθνολόγος, με ειδίκευση στην Αμερικανική Εξωτερική Πολιτική, Γεωπολιτική και Διεθνή Οικονομία. Απόφοιτος των πανεπιστημίων The American University, School of International Service, και The Johns Hopkins University, The Paul H. Nitze, School of Advanced International Studies της Ουάσιγκτον. Είναι μέλος του The International Institute for Strategic Studies, του Λονδίνου. Ως Δημοσιογράφος, υπήρξε επί σειρά ετών διαπιστευμένος ανταποκριτής στο Λευκό Οίκο, στο Στέητ Ντιπάρτμεντ και στο Αμερικανικό Πεντάγωνο.
