30 χρόνια μετά τα Ίμια

Γράφει: Ο Κωνσταντίνος Λαμπρόπουλος*

Μετά τις δύο εκπομπές για τα Ίμια, ο δημόσιος διάλογος έλαβε χαρακτηριστικά χιονοστιβάδας.Κάποιες διαπιστώσεις μου μεταξύ άλλων:

Πλήρης απουσία binding culture μεταξύ πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας.

Πλήρης απουσία Κοινού Στρατηγικού Στόχου.Η πολιτική ηγεσία είχε ως στόχο εξαρχής την αποκλιμάκωση πάση θυσία γεγονός που θόλωσε το mindset της στρατιωτική ηγεσία με αποτέλεσμα να καταστεί σε αδυναμία κατανόησης της Αποστολής της και να μην διατυπώσει σαφές σχέδιο δράσης και εξόδου ενώ η όποια κλιμάκωση πραγματοποιήθηκε άνευ διακλαδικών Battle Scenarios..

Πολλαπλά Λάθη και από τη Πολιτική και απ τη Στρατιωτική Ηγεσία ως προς τη διαχείριση κρίσεων..

Πλήρης Άγνοια της πολιτικής ηγεσίας και για τα στοιχειώδη..

Ερασιτεχνισμοί σε κάθε επίπεδο των πολιτικο στρατιωτικών σχέσεων.

Φοβικά σύνδρομα και προκαταλήψεις για τη χρήση του ΚΥΣΕΑ ως οργάνου διαχείρισης κρίσεων (θεωρήθηκε δυνητική κλιμάκωση αυτό αν είναι δυνατόν)

30 χρόνια μετά επιμένουμε σε λογικές άσπρου μαύρου…

Δυστυχώς για την αποτυχία και τη στρατηγική ήττα που υπέστημεν ευθύνονται πολλοί..

Προφανώς και πρωτίστως η πολιτική ηγεσία που εμποτισμένη με μια μικροδιαχειριστική νοοτροπία και έχοντας εσωτερικές αντιπαραθέσεις να αντιμετωπίσει, έθεσε εξαρχής ένα πλαίσιο που εξαφάνιζε εξ υπαρχήςτο όποιο πλεονέκτημα δυνητικά αποκτούσαμε..

Και η στρατιωτική ηγεσία όμως διαπνεόταν από το σύνδρομο της αποφασιστικής ναυμαχίας α λα Βαλκανικούς Πολέμους, αγνοώντας τη πολλαπλή φύση της κρίσης και της δυνητικής σύγκρουσης.

Πρωτίστως στο στρατηγικό επίπεδο υπήρξε ανεπαρκής.Ασχολήθηκε με τον τακτικό χαρακτήρα μιας ενδεχόμενης σύγκρουσης χωρίς όμως να αντιληφθεί το range εναλλακτικής δράσης με αποτέλεσμα να αιφνιδιαστεί γιατί αγνόησε το συνολικό και αλληλεξαρτώμενο πλαίσιο στο οποίο εκτυλισσόταν η κρίση..

30 χρόνια μετά τα Ίμια είναι επιτακτική ανάγκη να δούμε τα lessons learned.

*King’s College of London Master of arts of war